Dag 10

Vanmorgen, na een enigszins onrustige nacht, zijn we weer om 6.00 uur opgestaan. Na de gebruikelijke ochtendrituelen (opstaan, opfrissen, tas inpakken, ontbijten) zijn we als laatste, na Guy en Juliette, een Spanjaard en Denise vertrokken uit Casa Annalena. Al vrij snel haalden we Denise in (die na een aantal dagen vertraging door ziekte vandaag weer ging lopen). Een mooi plaatje van (alweer) de zonsopgang geschoten op een brug van de N630. Gelukkig mochten we vóór een benzinepomp die vrij snel in zicht kwam van de drukke weg af. Hier is de snelweg nog in aanleg en dat is aan de drukte op de N630 goed te merken.

Weer de natuur in, op de zand-/steentjespaden, over een veerooster nu tussen de koeien door. Brrr! Dat vonden we toch ietsie minder. Het zijn zulke grote zware dieren… een nieuwsgierige jonge stier stond midden op ons pad, dus ik heb hard in mijn handen geklapt en geroepen dat ie toch maar even aan de kant moest gaan, of anders… (was ik er niet langs gegaan, hahaha!). Gelukkig huppelde hij van het pad af, waar ie ons nieuwsgierig bleef aanstaren.

Na een tijdje gelopen te hebben zijn we even gaan zitten om magdalena's te eten en wat te drinken. Brrr… het was koud! Het was echt frisjes met een stevige koele wind waarvan ik kippenvel kreeg. Maar niet te lang zitten, want van lopen krijg je het lekker warm.

Achter een groot hek waar we doorheen moesten, lag een groot veld. Daarboven zweefden veel grote roofvogels, in groepjes van 3 of 4 vogels. Prachtig gezicht is dat zeg! Pieter-Bas heeft er nog een plaatje van geschoten. Wat een uitzicht zullen die vogels hebben! Hier zagen we een eindje voor ons Guy en Juliette lopen. Ze hadden al voorspeld dat we ze in zouden halen, omdat wij gisteravond zo makkelijk liepen en zij last hadden van stijve spiertjes (ons geheim: ‘every day a fresh pair of legs!').

Bij het inhalen kregen we nog het telefoonnummer van het hotel dat 10 km voorbij Alcuéscar zou liggen. Kort daarna zagen we ook de veeltalige (Duits, Frans, Engels, Spaans) Zwitserse Irmi, die hier alleen is en bewust die eenzaamheid en rust zoekt. Ze was even haar broodje omelet aan het opeten en bood ons ook nog wat te eten aan. Ze vertelde dat ze het tuitje van haar drinkslangetje was kwijtgeraakt. Erg onhandig, omdat elke keer het water er zo uitloopt als ze haar tas verkeerd neerzet. Dat moeten we onthouden voor volgend jaar, een reservetuitje mee te nemen.

O ja, en ook een reserve clipje om dingen mee aan je tas vast te maken, zoals je hoed. Pieter-Bas had een paar dagen vóór Merida een hoed gekocht bij een bazaar (voor maar liefst € 1,50), die hij met zo'n clipje aan de rugzak kon hangen. Gisteren zijn we die, inclusief clipje, ergens onderweg verloren. Allemaal aanvullingen voor onze paklijst. Wat leren we toch weer een hoop door gewoon maar te doen! En wij dachten alles zo goed bedacht te hebben van tevoren. Zo goed zelfs, dat we echt geen spullen naar huis zouden terugsturen!