Alcuéscar - Valdesalor
dag 11 / 24 mei 2006 / 28 km / 279 totaal
Om 6.00 uur ging de wekker en we liepen om 6.55 uur weer op de route. Via Casas de Don Antonio (10 km) en Alea del Cano (7 km) zijn we vandaag naar Valdesalor gelopen. Met 28 km staat de teller nu op 283 km. Morgen dus over de 300 km grens heen! Tjonge zeg, dat schiet op!
Onderweg hebben we vanwege een groooote loslopende en blaffende hond toch maar weer even onze stokken gepakt. Bleek dat ie toch niet echt in ons geïnteresseerd was, maar tegen twee even grote honden in de verte zat te blaffen.
De stokken er toch maar bij gehouden, na ongeveer anderhalve dag zonder te hebben gelopen. Gisteren had ik na onze wandeling niet alleen dikke opgezette vingers, maar waren mijn hele handen opgezet. Ik vond het maar een raar gezicht en het voelde ook heel vreemd. Mijn vel zat iets te strak om mijn vingers en mijn knokkels waren verdwenen. Als ik met stokken loop heb ik daar helemaal geen last van, dan is de doorbloeding normaal. Zonder stokken wint de zwaartekracht het, hahaha!
Na het passeren van de hond zagen we verderop een veulen op de weg lopen, waar Pieter-Bas nog even een foto van heeft gemaakt.
Het was echt een kriebeldag vandaag. Alle pas uit hun eitjes gekomen spinnetjes dachten vandaag: laten we er eens lekker, al slingerend aan een draadje spinrag, op uit trekken. Spinrag op onze benen, armen, in ons gezicht, overal en voor onze ogen dansende spinnetjes die aan de rand van onze hoedjes bungelden.
We hebben om 10.30 uur in Aldea del Cano gepauzeerd in een barretje. Koffie, tostada, frisje en na een ruim half uur weer verfrist op pad. Ik had dat wel even nodig, want tijdens het wandelen werd ik een beetje misselijk en was mijn energie op een beetje te laag peil.
Vandaag zijn we een aantal Romeinse bruggetjes gepasseerd en hebben we een paar Miliario's (pilaren van steen die Romeinse mijlen markeren) gezien. Die Romeinen dachten ook aan alles!
Een paar kilometer voor Valdesalor moesten we het vliegveld van de Aeroclub Caseres passeren. De landingsbaan is redelijk egaal gemaakte grond met wat droog gras en steentjes, er is een hangar waar de sportvliegtuigjes gestald worden en een bar (die helaas gesloten was). Het pad liep dwars over de landingsbaan heen, waar toen wij er liepen net een vliegtuigje was geland. Na goed uitgekeken te hebben voor overvliegend wild zijn we overgestoken.
In Valdesalor slapen we, zoals in ons routeboekje is aangekondigd, in el ayuntamiento, het gemeentehuis. Er was bij vermeld dat er geen matrassen zijn, maar wij troffen er twee matten, zo uit de gymzaal! Het ligt een beetje hard, maar we hebben er al even lekker op geslapen. De Spanjaard die we drie dagen geleden voor het eerst in refugio Annalena zagen, lag al lekker te pitten toen wij binnenkwamen en el professional peregrino kwam later ook binnen. Pfff… wat stinkt die vent zeg. Zelfs toen ie al een tijdje weg was, maar zijn tas niet, stonk het. Het ruikt als een echte zwerver. Nou ja, na 3000 km ben je dat misschien ook wel een beetje… Maar toch, als je je kleren en jezelf wast ga je niet zo stinken. Hopelijk heeft hij een ander wandelritme dan wij, anders zullen we hem nog wel vaker tegenkomen.
We zitten nu bij een wegrestaurant aan de N630 (natuurlijk), waar we tussen ongeveer 20.30 en 21.00 uur kunnen eten. We kuieren zo even op ons gemak terug naar het dorp en dan weer naar het restaurant, want het is nog geen 20.00 uur.
In het gastenboek van het gemeentehuis staat kritiek op het wegrestaurant: geen lekker eten, het is wel € 10,00 (poepoe), geen respect voor pelgrims, onvriendelijke bediening. Wij zijn dus erg benieuwd!
Daar zijn we dus toch maar niet gaan eten. In ‘el bar' waar we eerst hadden nagevraagd kon wel gegeten worden als er meerdere mensen waren. Inmiddels waren er ook vier dames op de fiets aangekomen die een verdieping hoger hun slaapplek hadden gevonden. Onze Spaanse vriend heeft allen + ons verzameld en geregeld dat we in ‘el bar' konden eten. Dat was een goede maaltijd: ham, gebakken ei, patatjes en salade. En dat voor € 6,00.