Casar de Cáceres - Embalse de Alcántara dag 13 / 26 mei 2006 / 20 km / 326 totaal
Na een koffie verkeerd bij het barretje tegenover de herberg aan Plaza Espagna zijn we om 8.15 uur vertrokken. Te laat voor de zonsopgang! Dat is nog niet eerder voorgekomen (behalve dan helemaal aan het begin). Maar deze nacht heeft wel goed gedaan, we hebben heerlijk geslapen. De klok die de hele nacht het hele en halve uur aangaf heeft ons gelukkig niet wakker gehouden. Er wordt wel voor gewaarschuwd in onze gids.
Het eerste deel van de route van vandaag voerde ons over een hooggelegen bergrug, met aan beide zijden een prachtig uitzicht over het zeer uitgestrekte landschap. In de verte en overal om ons heen bergen, soms weer zo ver en vaag dat het bijna wolken leken. Wolken waren er echter niet, de zon was weer alom aanwezig.
Het doel van vandaag was het 20 km verderop gelegen stuwmeer, dat volgens de Nederlandse hoteleigenaar (hotel Lindamar, dat een stukje boven onze herberg is gelegen) in 1976 door Franco is aangelegd. Om bij de Embalse de Alcántara te komen, moesten we de laatste 5 km over de N630 lopen. Hier is het weer een vreselijk drukke weg met heel erg veel vrachtverkeer en maar een smal strookje van 1 meter om op te lopen.
Dat het een gevaarlijke weg is werd nog eens duidelijk gemaakt door wat we te zien kregen. Net voordat we van het zandpad af moesten om verder over de N630 te gaan lopen, zagen we van bovenaf een vrachtwagen op zijn zijkant en half op de kop naast de weg liggen. Even daarvoor was er een vrij pittige bocht, net op het punt dat de weg ook naar beneden liep. Op de weg waren helemaal geen remsporen te zien. De cabine zag er behoorlijk verpletterd uit. Hopelijk is de chauffeur er heelhuids uitgekomen. Van Irmi hoorden we later dat de vrachtwagen er drie weken geleden ook al lag. Dat had zij weer gehoord van een paar pelgrims die er toen met de bus langs waren gekomen. We zijn benieuwd hoe lang die vrachtwagen er zo blijft liggen.
Bij de aanleg van het stuwmeer is een dorpje afgezonken. Hiervan zijn nog twee dingen zichtbaar, een landhuis op een eilandje en de top van een platte vierkante kerktoren steekt een stukje boven het water uit. Wat moet dat erg zijn geweest voor de bewoners van het dorp, nooit meer terug kunnen naar je geboortegrond, de plek waar je zoveel herinneringen aan hebt.
We zijn voor de komende overnachting neergestreken in Auberge de Via de la Plata. Eerder deze week had Pieter-Bas nog met hotel Lindamar gebeld, om te vragen of we er konden overnachten. Helaas! En ze hebben nog wel een zwembad! Maar dat is alleen voor hun hotelgasten, kan ik nóg mijn bikini niet aan! We hebben in het hotel wel een frisje gedronken en troffen daar Irmi (de Zwitserse dame) en het Franse koppel Guy en Juliette. Hen hadden we eerder al in refugio Annalena ontmoet. Zij waren vanmorgen al om 6.30 uur vertrokken en waren misschien een kwartier vóór ons binnengekomen. Even voor we er waren hadden we ze op de N630 in de verte al gezien als drie stipjes. Het had niet veel gescheeld of we hadden ze ingehaald! Guy en Juliette zijn doorgelopen naar Canaveral en Irmi blijft, net als wij, in de herberg voor de overnachting.
Deze herberg is een toonbeeld van hoe het op zijn Spaans gaat. Ze zetten een hypermodern, strak gebouw neer, met alle voorzieningen en een strakke inrichting en dan doen ze er vervolgens niets meer aan. Deuren klemmen, geen warm water om te douchen, overal stof in de hoeken, enzovoort. Er is geen hospitalero, je moet bellen en dan komt er een meneer de deur opendoen, aan wie de overnachting betaald moet worden. Er is geen mogelijkheid om hier te eten, maar we konden bij die man boccadillos met een blikje fris bestellen. Ook ontbijt moet je zelf regelen. Er staat wel iets in de koelkast, wit brood dat je in de aanwezige oven zelf kunt roosteren, water en ook melk. Heel apart geregeld hier! We waren door onze gids wel voorbereid op de situatie dat er niets of niet veel zou zijn en dat is hier ook wel nodig, want er zijn hier geen winkels of barretjes in de buurt. Maar het is hier prachtig. We hebben onze privé-slaapzaal, er is een gemeenschappelijke ruimte met schitterend uitzicht op het stuwmeer.
Inmiddels heeft de gastheer onze broodjes gebracht en is ook nog een Spaanse vrouwelijke pelgrim binnengewandeld. En het wordt nóg gezelliger, want zojuist zijn er drie fietsers aangekomen, waarvan er eentje Nederlands is/spreekt. Ze hebben alleen geen eten bij zich en moeten even bekijken of het nog lukt iets bij onze gastheer te bestellen. Es zien wat er verder nog komt aanwaaien hier.
We hebben het in onze doe-het-zelf-herberg ontzettend leuk gehad. Na de drie fietsers kwam er niemand meer bij, dus we waren met zijn zevenen. Vanaf de herberg hadden we een prachtig uitzicht over het stuwmeer en de omringende bergen. Dat was echt super. Pieter-Bas heeft met het professionele koffiezetapparaat heerlijke koffie verkeerd gemaakt. Irmi kwam op het goede idee om stoelen buiten te zetten, zodat we 1 e rang zitplaatsen hadden. De zeer goed Nederlands sprekende Duitse fietser heeft later nog drinken voor iedereen gehaald bij hotel Lindamar. Wat een feest! Leuk gesprek gehad met Irmi, die een eigen bureau heeft als psychologe. Het grootste deel van haar werk bestaat uit het geven van trainingen aan leidinggevenden. Haar man is rechter, daar hebben we ook volop over gesproken. Echt leuk om wat meer te weten te komen over de mensen die we zo op de route een aantal keren treffen.
De drie Duitse jongens hadden kort na hun aankomst om een uur of 18.00 de beheerder van de herberg gebeld en ook boccadillos besteld. Die man had wel even tijd nodig om het te brengen… bij zonsondergang hadden ze nog steeds hun broodjes niet gekregen, echt schandalig! Deze man was niet zo erg bezig met hospitaleren. We hebben de jongens maar even een stuk brood en een blikje paté gegeven, dan hadden ze in ieder geval wat.