Dag 14

Pieter-Bas had gisteravond voor het slapen gaan al aangekondigd dat de bar 's ochtends om 7.00 uur open zou zijn voor zijn overheerlijke koffie. Wie wilde, moest dan maar een kopje komen halen. En ja hoor, die halve Nederlander was speciaal voor dat kopje koffie uit zijn bed gekomen. Hij vertelde dat hij de hele nacht zenuwachtig was geweest dat ie zich zou verslapen. Hahaha! Daarna is ie weer gaan slapen.

Na een ontbijtje van geroosterde broodjes met boter en suiker, Pieter-Bas met jam, en een bakje overheerlijke koffie verkeerd zijn we weer op weg gegaan.

De drie fietsende heren hebben lekker uitgeslapen. We zagen ze op een terrasje in Canaveral zitten, nadat wij aldaar in een barretje wat hadden gedronken (waar we van de barman een sneetje stokbrood met een stuk verse chorizo kregen), nadat we boodschappen hadden gedaan en weer verder waren gelopen.

Vandaag was het weer een prachtige wandeling. We hebben een bergrug, waar we vanaf Cáceres al tegenaan keken, vandaag overgestoken. Canaveral, dat aan de voet van deze bergenrij ligt, moesten we een stukje vrij steil klimmen. Boven ons kommen de drie Duitse fietsers, die ons net na het verlaten van Canaveral hebben ingehaald. Dat viel vast niet mee op hun fietsschoenen! Boven gekomen was er een heerlijk verkoelend naaldbomen bos. Dat was wel prettig na die klim waar we het wel warm van kregen.

Zoals het bijna elke dag gaat, was het 's ochtends qua temperatuur zeer aangenaam en werd het na de ochtend onbewolkt en dus erg warm. De hele dag heeft het gewaaid, 's ochtends aan de andere kant van de passage nog wat harder dan waar we na de oversteek waren. Er lekker om de wind erbij te hebben, want de zon is weer krachtig.

Na de passage was het niet meer zo ver naar Grimaldo. In ons routeboek staan geen bijzonderheden vermeld in Grimaldo. Het is niet als mogelijke etappeplaats opgenomen. We hebben echter ook een Spaanstalige gids, waarin staat dat er een bar en een refugio zijn. Ook in de Duitstalige gids van Irmi staat dit vermeld. Toch grappig om te merken dat er best verschillen zijn tussen de diverse gidsen die er van de Via de la Plata bestaan.

In Grimaldo aangekomen, kom je al snel de enige bar van het dorpje tegen, die heel toepasselijk bar Grimaldo heet. Daarnaast bevindt zich de refugio. Er zijn drie slaapkamers met elk twee stapelbedden. Plaats voor twaalf pelgrims dus. Tot nu toe hebben wij en Irmi een kamer voor onszelf. Irmi kwam denk ik ongeveer 20 minuutjes later dan wij ook hier aan.

Nadat we hadden gedoucht en de was aan het doen waren, kwam daar zowaar ook Yves binnen! Hij heeft vandaag 40 km gelopen, van Casar de Cáseres naar Grimaldo! Pfff! Hij loopt wel heel gemakkelijk.

Vanavond eten we met zijn vieren (en misschien meer als er nog mensen bijkomen) bij bar Grimaldo. Van een mevrouw van de winkel waar we in Canaveral boodschappen hadden gedaan, hoorden we dat je bij bar Grimaldo goed kan eten. De tapas beloven inderdaad veel goeds, die waren heerlijk!

Zo, nu eerst even siësta houden (net als Pieter-Bas, die al ligt te slapen) en daarna maar weer eens lekker op het terras gaan zitten. Het is ook hier goed toeven.

Wat een feest om hier te zijn! Al wandelend over de Via de la Plata zien we de leukste plekjes en is elke dag weer anders. Super! We hebben nog zes wandeldagen te gaan tot Salamanca en hebben allebei nu al heel veel zin in volgend jaar, deel II van de Via de la Plata!

Na een heerlijke siësta hebben we ons weer op het terras neergevleid. Inmiddels waren ook nog twee Engelse fietsers gearriveerd, aardige lui, maar zo gek als een deur. Ze willen de Via de la Plata in 10 dagen fietsen! Dat is dus 100 km per dag! Wat zullen die zere achterwerken hebben… Tegen Irmi hebben we gezegd dat als er nog meer pelgrims zouden komen, ze wel bij ons op de kamer mocht komen. Ze had namelijk verteld dat ze altijd in hotels slaapt, omdat ze alleen reist. Daar was ze wel blij mee, zeker toen er rond 21.00 uur nog eens tien Spaanse fietsers arriveerden. We hebben toen maar even snel haar spullen verhuisd naar onze kamer.

Aan drie terrastafeltjes hebben we met zijn zessen, Irmi, Yves, de twee Engelsen en wij, gegeten. Erg gezellig. We werden met een lach en zeer gastvrij bediend door een energieke kleine Spaanse dame en hebben lekker gegeten.

De tien Spaanse fietsers konden niet allemaal terecht in de refugio, maar gingen er wel allemaal douchen. Het was er al niet zo schoon, maar daarna was het helemaal een rommeltje. Vier van hen sliepen in de refugio en de rest sliep boven de bar in een sportzaaltje. Die vier in de refugio hadden, heel slim, hun slaapkamer lamp laten branden, terwijl het daar stikte van de motvlinders en ander ongedierte, brrr! Hun kamer grensde aan die van ons, met hoog in de muur een opening naar onze kamer. Irmi had hun licht uitgedaan (ze waren buiten), maar even later heeft ze het toch maar weer aangezet. Misschien zou het wat beestjes uit onze kamer naar het licht in hun kamer lokken, haha! Na eerst nog een flinke motvlinder te hebben verwijderd, zijn we gaan slapen. De hele nacht was het erg warm.