Dag 16

We waren na een warme nacht in onze eigen kamer mooi op tijd voor het ontbijt: een beetje koffie met veel warme melk en natuurlijk magdalena's. Om 6.30 uur zijn we vertrokken voor deze lange lange etappe.

's Ochtends liepen we weer door veel groene landerijen, waar we bijna struikelden over de grote hoeveelheid zeer kleine padden. Ook slangen zijn we tegengekomen, dode, maar ook levende. Brrr… Gelukkig horen ze ons ruim tevoren aankomen en zijn ze meestal allang weg.

Tot Caparra ging het heel makkelijk. Caparra is een opgegraven oude Romeinse stad, waarvan heel veel erg goed bewaard is gebleven. Van een afstandje zagen we de poort van Caparra tussen de bomen door. Deze is heel indrukwekkend, bijna 15 meter hoog. De overblijfselen van de Romeinse weg waren schitterend om te zien. Ook oude gebouwen waren opgegraven, waar erg veel van te zien was. De gladde stenen van het badhuis zagen er prachtig uit. Wat moet het geweldig zijn om zoiets op te graven!

Als je bij de poort van Caparra rechtsaf een heuvel over gaat, kom je bij het bezoekerscentrum van deze monumentale plek. Daar is een museum, een frisdrankautomaat, wc's en water. Dit stond niet aangegeven in onze gids. Hier hebben we een uurtje gepauzeerd. We hebben ook nog even een rondje door het museum gemaakt, dat uitleg gaf over deze plek. Het is wel een beetje jammer dat de toelichting alleen in het Spaans wordt gegeven. Om iets voor 12.00 uur gingen we weer op pad. Het was al aardig opgewarmd, want de hele ochtend was er geen wolkje te bekennen geweest.

De wandeling van vanmiddag was niet zo boeiend (eerste stuk ging 5 km over de weg) en slecht, slechter, slechtst gemarkeerd. Na het stuk over de weg moesten we onder een brug door (waarover de ons bekende N630 liep) en een watertje oversteken. Daarna was het pad weer erg slecht aangegeven. We moesten door een pas gemaaid weiland lopen (de aanwijzing was: bij de elektriciteitsmast linksaf, maar er stonden vier masten!) en ergens links in de hoek van het veld over een muur heen klimmen. De gele pijlen waren heel weinig aangebracht of overwoekerd.

Nadat we over het muurtje heen waren geklommen moesten we eerst het kriebelende en prikkende gras uit onze sokken plukken. Terwijl we dat deden, hoorden we in de verte het gerommel van onweer en zagen we donkere wolken dichterbij komen. Even hebben we in de regen gelopen. Dat was wel aangenaam verfrissend, na deze hete middag. Erg nat zijn we er niet van geworden.

Na een laatste klim en een stuk over de weg kwamen we om 16.30 uur in Aldeanueva del Camino aan. Daar hebben we onze intrek genomen in een herberg. Hier troffen we ook Yves aan, die onderweg was verdwaald en hier, via een hoger gelegen dorpje dat we hadden zien liggen, terecht was gekomen.

We waren allebei erg moe. Ik had zere bovenbenen en kwam bijna de trap niet op. Pfff… het was weer een zware dag! Pieter-Bas heeft een stempel voor in ons pelgrimspaspoort gehaald en boodschapjes gedaan. Echt lief! Ik was echt helemaal gesloopt. Ik had zelfs geen zin om te douchen. Die douche was ook niet wat ik ervan had gehoopt… koud water! Warm water was nu wel fijn geweest voor de pijnlijke spieren, maar verfrissend was het wel.

We hebben net even een hapje gegeten in de bar. Toch maar niet naar het hostal gelopen, waar volgens onze gids het enige restaurant van het dorp is. Dat is namelijk 1 km lopen. Dat is ons nu even te ver! Heerlijk gegeten: salade mixta, kalfsvlees en ei met patatjes en brood. Aanvallen! Heerlijk! En nu lekker slapen.

Het Franse stel dat we ook al eerder hebben ontmoet, Pierrette en Jean-Michel, is er ook. En ja hoor, ook ‘El professional peregrino' (Pacu) is hier. Hij heeft zijn spullen hier al in de gang gezet, maar we hebben hem uitgelegd dat er ook een benedenverdieping is. We hebben zelfs de deur voor hem opengezet. Ben benieuwd …