Dag 17

Pacu is inderdaad beneden gaan slapen. Gelukkig. Het is een aardige vent hoor, maar die lucht!

Vandaag kon ik goed merken dat we gisteren zo'n lange afstand hebben gelopen. De spier van mijn rechter bovenbeen is een beetje overbelast. Ik kwam gisteren al bijna de trap van de herberg niet op. Het lopen ging vandaag dan ook niet van harte en ook niet zo hard.

Het eerste stuk ging over de N630, die dankzij de verderop en in gebruik zijnde snelweg erg rustig was. Maar het is behoorlijk saai om zo lang over het asfalt te lopen. Hier kreeg ik al behoorlijk last van mijn overbelaste rechterbeen. Een kleine pauze met een magdalena hielp me weer even verder.

Na 10 km kwamen we in Banos de Montemayor aan, waar we in een barretje van een keurig hotel zijn gestopt voor een heerlijk kopje koffie verkeerd. Daar zat bij binnenkomst een medepelgrim uit Frankrijk, die even later alweer is vertrokken en die we daarvoor nog niet en daarna ook niet meer zijn tegengekomen. Ook hebben we even gesproken met een Zweeds stel dat hier op vakantie is, zij reizen rond langs bezienswaardigheden van de Via de la Plata. Het grappige is dat ze helemaal niet wisten dat de Via de la Plata ook te voet kan worden afgelegd. We moesten nog even wachten tot de winkels open gingen, want er moest toch nog een notitieboekje worden gekocht. Met deze kom ik nét tekort om alles nog op te kunnen schrijven. Nadat we het boekje hebben gekocht, zijn we verder gelopen, door het van hostals vergeven spa-dorpje, dat om zijn thermische baden bekend staat.

Het landschap is sinds gisteren drastisch veranderd. Liepen we eerst steeds door zeer uitgestrekte valleien met telkens een bergrug die zijdelings gepasseerd moest worden, nu zijn we overgegaan naar een berglandschap. De bouwstijl van de huizen die we hier zien is ook anders. Zagen we eerst vooral huizen die al dan niet keurig wit zijn gestuct, nu zien we vooral huizen waarvan de rand aan de onderzijde uit keien bestaat en ook de kozijnen van ramen en deuren van metselwerk van keien zijn. Ook hebben veel huizen balkonnetjes, die bestaan uit doorgetrokken draagbalken die uit de muur van het huis naar buiten steken. Een en ander ziet er niet altijd even stevig en betrouwbaar uit.

Onderweg zagen we hoge bergen om ons heen. Pieter-Bas heeft net van de landkaart afgelezen dat we een berg van bijna 2500 meter hoog zijn gepasseerd (in de verte). We hebben daar inderdaad sneeuw zien liggen. Wel apart als het zo warm is.

De temperatuur was vandaag erg goed om bij te wandelen. Vanmorgen was het zo fris dat we allebei onze windstopper fleece aan hadden en ik ook nog mijn wollen truitje daaronder. Het waaide zo hard dat het met stokken toch wat beter lukte om in balans te blijven. Tegen de middag nam de wind wel wat af.

Om iets voor 12.00 uur zijn we bij een brug, Puente de la Magdalena, even gaan lunchen. Daar troffen we ook weer het Zweedse stel dat we die ochtend in het barretje hadden gesproken. Vandaag gingen ze een klein stukje van de Via de la Plata lopen.

Tot de brug was er een aardig stukje daling van de weg. Dit liep erg moeilijk voor mij en ging dus niet zo hard. Na de brug moesten we tot Calzada de Béjar stijgen. Dat ging iets beter, maar gaandeweg kreeg ik weer meer last. Gelukkig was het niet zo ver meer, na de brug nog 5,5 km.

Bij binnenkomst in Calzada de Béjar zagen we de blouse van Yves al aan de waslijn hangen in de tuin van Albergue Alba-Soraya. Het is weer een superplek! De hospitalero kwam ons direct bij de poort de hand schudden, waardoor we ons gelijk er welkom voelden. Pierrette en Jean-Michel waren er ook al.

Toen ze zagen dat ik toch enigszins kreupel liep, werd ik gelijk helemaal in de watten gelegd. Een stoel voor mijn voeten, zodat ik met mijn benen omhoog kon gaan zitten. En nee, niet met gebogen maar met gestrekte benen kreeg ik als aanwijzing mee. Ook kreeg ik crème om op mijn gekwelde spier te smeren. Echt lief!

Om 14.15 uur hebben we als lunch macaroni con chorizo gegeten, met een glaasje rode wijn en ‘nee dankje, o toch maar wel' een lekker bakje yoghurt (ik had eerst vriendelijk bedankt voor de yoghurt, maar toen ik de bakjes voorbij zag komen had ik natuurlijk wel weer zin!).

Na deze overheerlijke lunch hebben we (warm) gedoucht en heeft Pieter-Bas (heel lief) de was gedaan en zijn we gaan slapen, om weer wakker te worden om 17.30 uur.

Nu zitten we op de 17 e wandeldag heerlijk in de tuin van de gezellige herberg. Hier eten we vanavond ook, lekker dichtbij ons bedje. Tot nu toe hebben we de slaapzaal voor onszelf. We konden kiezen voor een zaal met beddengoed (€ 10,00 pppn) of zonder beddengoed (€ 6,00 pppn). We hebben voor de luxe slaapzaal gekozen. Er zijn ook twee tweepersoons kamers, maar die zijn bezet door twee Nederlandse stellen.

Gisteren ben ik door alle vermoeienissen nog vergeten te vertellen dat we aan het slotstuk van onze wandeling een redelijk grote slang hebben gezien, die over het pad het gras in schoot. Hij was wel een meter lang en daarmee heel wat groter dan we eerder al hadden gezien, brrr! Vandaag was er weer eentje van die grootte, die levend en wel ook snel van het pad af ging.

De herberg biedt uitzicht op een lieflijke, deels ommuurde groene weide, waarin koeien met hun kalfjes en een grote luidruchtige stier grazen. Af en toe heeft de stier even aandacht (van de dames?) nodig, wat hij dan luidruchtig laat weten. Verder is het hier heel erg rustig, met af en toe de geluiden van een hinnikend paard, een blaffende hond, klepperende ooievaars en tjilpende vogeltjes. Het is net vakantie!

We hebben met zijn allen (Yves, Jean-Michel en Pierrette, de twee stellen uit Alkmaar en wij tweetjes) aan tafel gegeten. We werden door het Spaanse stel dat hospitaleerde erg goed verzorgd. Het soepje vooraf zorgde ervoor dat we het allemaal lekker warm kregen. Daarna kregen we heerlijke worstjes, ei, salade en brood. Als toetje weer een lekker bakje yoghurt en als afsluiter een kopje cafe con leche. Heerlijk!

Hoewel ik niet zo goed, eigenlijk helemaal geen Frans spreek of versta, was het met Yves, Pierrette en Jean-Michel aan tafel en met Pieter-Bas die af en toe wat voor mij vertaalde erg gezellig. Ook als je elkaar niet helemaal verstaat, kan je toch erg met elkaar lachen en grapjes maken. Aan de andere kant van de tafel, waar de Alkmaarders zaten, zat de sfeer er niet zo in. We kregen niet echt contact met ze. Het kan natuurlijk niet met iedereen klikken…

Na het avondeten werd ons nog even uitgelegd hoe we koffie konden zetten voor bij het ontbijt voor de volgende ochtend. We hebben voor het slapengaan nog even lekker buiten gezeten en genoten van de geluiden van dit dorpje.