Fuenterroble de Salvatierra - San Pedro de Rosados dag 19 / 1 juni 2006 / 29 km / 489,5 totaal
Het was een onrustige nacht. We sliepen samen met Yves in een kleine slaapzaal. Kennelijk dacht hij dat een van ons lag te snurken, want hij floot een paar keer. In mijn hoofd werd dit direct in een droom verwerkt, erg grappig, maar ik werd er toch wakker van. Ik kon het gefluit eerst niet plaatsen, was een beetje gedesoriënteerd. Pas toen ik had bedacht dat het Yves wel zou zijn geweest kon ik weer verder slapen. Pieter-Bas, die ook onder in een stapelbed lag, hoorde het ook. Maar niet wij lagen te snurken, dat deed de in een naastgelegen kamer hospitalero!
Midden in de nacht werd ik weer wakker, nu van geritsel. Ik dacht eerst dat het uit het dak kwam, maar toen ik goed luisterde hoorde ik dat het geluid kwam van het tafeltje dat naast mijn hoofd stond. Ik dacht dat het een muis was, maar toen ging mijn fantasie met me op de loop. Het is een oud gebouw, stel nou dat er ratten zitten… In tegenstelling tot muizen vind ik die wel heel eng. Brrr! Het zweet brak me uit en toen zag ik ook nog een plastic zakje op het tafeltje bewegen.
Omdat ik geen lampje had heb ik Pieter-Bas wakker gemaakt. Hij had ook iets gehoord. Samen hebben we alles wat op het tafeltje lag (zakje tostada's, zakje magdalena's, zakje met brood en een leeg zakje) stuk voor stuk bekeken en boven op het stapelbed gelegd. We hebben niets gezien en later ook niets meer gehoord. Hierna kon ik weer slapen, maar vanochtend was het wel een beetje lastig om wakker te worden.
Toen ik 's ochtends bij licht de zakjes nog eens goed bekeek, zag ik dat in het zakje magdalena's een gaatje zat en dat er uit één van de vijf cakejes een hapje was gegeten! Dat muisje heeft zijn of haar buikje wel rond gegeten!
Na een stevig ontbijt zijn we op pad gegaan voor de een na laatste wandeling van deze vakantie. Het was weer een prachtige wandeling, waarbij we het berglandschap achter ons lieten. Door een groene vallei liepen we eerst gestaag naar beneden en daarna weer naar boven. In de verte zagen we een bergrand liggen met windmolens die we over moesten steken.
Aan het einde van de vallei moesten we wat steiler omhoog. Vanaf de klim naar boven zijn er vier houten kruizen van ongeveer vier meter hoog. Deze zijn hier op vier achtereenvolgende goede vrijdagen geplaatst. Het is de bedoeling dat er uiteindelijk veertien kruizen komen te staan. Er volgen dus nog tien goede vrijdagen waarop deze worden geplaatst. Boven op de berg, op het hoogste punt, staat nog een kruis. Vanaf dit punt hadden we een geweldig uitzicht over het land.
Onderweg kwamen we geen dorpjes tegen. Langs de kant van de weg, even voorbij een enorme varkensboerderij, hebben we onze lunch gegeten. Daarna hebben we onze weg naar San Pedro de Rosados door een prachtig glooiend landschap vervolgd.
In een volgende vallei zagen we een groot aantal, vast meer dan 30, roofvogels op de thermiek zweven. Pieter-Bas denkt dat het wel eens condors zouden kunnen zijn. Aan de onder- en bovenzijde van de vleugels waren de vogels aan de voorzijde lichtbruin, bijna zandkleurig getekend. Ook de kop had deze kleur. Pieter-Bas zag aan de zijkanten van de kop ook nog wat roods. Vanaf de randen van de vleugels naar de staart toe zijn ze aan de rug- en buikzijde donkerbruin. De grootte is niet goed te schatten, maar op grote afstand vonden we ze heel groot. Met de verrekijker konden we ze goed in beeld krijgen. We gaan het thuis wel opzoeken wat het geweest is.
De wandeling ging erg voorspoedig. Ondanks de afdalingen ging het goed met mijn been. Pas nadat we na aankomst een flink bord spagetti con chorizo en tonijn hadden gegeten en even stil hadden gezeten, ging het weer zeer doen. Maar de siësta heeft goed gedaan en de massage van mijn been door Pieter-Bas ook. We gaan zo gezellig eten, samen met Guy en Juliette, Denise en Jean-Michel en Pierette. Guy denkt overigens dat we koningsarenden hebben gezien.
In Bar Moreno duurde het wel even voordat we te eten kregen. Om 20.30 uur zaten we met zijn allen aan tafel en pas een uur later kregen we het voorgerecht, salada mixta. Na 22.00 uur volgde het hoofdgerecht. Toen was Denise al vertrokken, want het was al ver na haar bedtijd. Het Spaanse ritme valt haar zwaar, ze kan zich daar niet zo goed aan aanpassen. Ze was zó gefixeerd op naar bed gaan, dat ze helemaal was vergeten te betalen toen ze wegging. Later was ze daar wel achter gekomen, want ineens stond ze er weer.