Dag 3

Wij zijn na een toch wat onrustige nacht om 6.45 uur opgestaan. We hadden een lange dag voor de boeg met 28,5 km te gaan. Na een vroeg ontbijtje op een pleintje zijn we gaan lopen. Het eerste stuk was een beetje eentonig, want dat ging 16 km over de asfaltweg. Het uitzicht over het landschap was wel erg mooi. Zeer uitgestrekte kurkplantages, die kilometers doorgingen. Na 16 km mochten we eindelijk van de weg af en was het tijd voor de lunch. We hebben lekker onder een, hoe kan het ook anders, kurkboom gezeten. Dit keer geen teken ontdekt, dus ik heb redelijk rustig gezeten. Pieter-Bas heeft er met de zelfontspanner nog een mooi plaatje van geschoten.

Versterkt door de lunch zijn we weer verder getrokken. Heet, heet, heet! Geen beschutting en dat was te merken. 's Ochtends hadden we allebei misschien een halve liter water gedronken en na de lunch ging er zomaar een liter doorheen. Pfff…

Tja, wij maar denken dat we het zwaar hadden, mochten we als bonus nog een hele steile klim maken aan het einde. Toegegeven, we werden aan het einde van deze klim beloond met een heel mooi uitzicht vanaf de ‘Mirradores del Cerro del Calvario'. We konden vanaf dat punt zien welke heuvels we sinds die ochtend waren gepasseerd. Aan de andere zijde was Almadén de la Plata te zien. Twee torens met daarop natuurlijk weer ooievaarsnesten lagen beneden uitnodigend op ons te wachten.

Na aankomst in de refugio (€ 6,00 pppn) hebben we lekker gedoucht, ons wasje gedaan, lekker even gedut en een broodje gegeten. Even bijkomen van die zware warme tocht.

We hebben bij onze verkenning van het dorpje alweer even op een terrasje gezeten. Ach ja, wat moet je ook anders als de winkels pas na zessen weer open gaan. Blijft apart, dat Spaanse ritme. Bij de supermercado hingen de hammen (jamones) te druppen (in lekbakjes die in de ham waren geprikt en op de grond) en te stinken (brrr… wat een lucht). Hier hebben we gevraagd waar een restaurantje is. We kregen als tip (ahum, fonetisch) ‘kontsja' (dat was dus ‘concha'). Daar hebben we uuuuuren naar gezocht in Sevilla, de Sint Jacobsschelp. Ik ben benieuwd, we gaan er straks hopelijk lekker eten!

Tijdens onze verkenning hebben we onze luidruchtige pelgrim ook gespot. Ohoh… nu ben ik wel benieuwd waar hij slaapt. We hebben heel even een praatje met hem gemaakt. Hij had moeite met de warmte en last van zijn rechterbeen. Misschien kunnen we hem eruit lopen, haha! Slecht mens ben ik, maar ja, zoals iedereen ben ik erg op mijn nachtrust gesteld.

Wij hebben gelukkig geen noemenswaardige problemen. De rug van Pieter-Bas geeft niet zoveel last meer, maar het blijft oppassen. Vanmorgen had hij even last van zijn heup, maar na een korte stop ging het beter. Ik heb vandaag de hele dag met een handdoekje op mijn schouders gelopen, vanwege het feit dat het daar toch een beetje rood is geworden.

Zo meteen even lekker eten, zodat we goed aan kunnen sterken voor onze tocht van 31 km die we morgen gaan lopen.

We hebben lekker gegeten aan een tafeltje op straat. Bij onze terugkeer bij de refugio bleek dat er iemand zoek was. Pierrette, een Française, was haar man gaan zoeken en was vervolgens zelf zoek. De politie heeft haar gelukkig heelhuids van een weg opgepikt. Pieter-Bas heeft, totdat ze terug was, geprobeerd haar man gerust te stellen. Een Spanjaard, die wel Engels maar geen Frans sprak, vroeg namelijk aan Pieter-Bas of hij met de man van Pierrette wilde praten om hem uit te leggen wat er allemaal gaande was. De beste man, die geen woord over de Franse grens sprak, was echt helemaal in paniek. Van een mevrouw die tegenover de refugio woont kreeg hij een glas quila (ik moet nog steeds opzoeken wat dat is). De opluchting was natuurlijk groot toen ze weer terug was.