Almadén de la Plata - Monesterio
dag 4 / 17 mei 2006 / 38 km / 108,5 totaal
Na een weldadige nachtrust werd ik wakker gekust door Pieter-Bas. Zo wil ik elke dag wel wakker worden gemaakt! Maar niet zo vroeg als vanmorgen, we stonden al om 6.00 uur op, om grotendeels vóór het warmste deel van de dag te kunnen lopen. We hadden immers een lange wandeling voor de boeg. Iets na 7.00 uur zijn we vertrokken.
Het was 16 km tot het eerste plaatsje, El Real de la Jara. Daar hebben we in een barretje elk twee blikjes Aquarius gedronken en een banaan gegeten. Twee medepelgrims die daar ook pauzeerden, stonden net op het punt weer verder te gaan. Eén van hen moet de 70 jaar al zijn gepasseerd en heeft vandaag ook het hele stuk van 38 km gedaan. Even later toen we weer onderweg waren, zagen we hem onder een boompje, even lekker rustig aan in de warmte.
Het was wederom ongelofelijk heet. Vandaag kon ik er op een gegeven moment niet meer zo goed tegen. Zo warm… ik raakte een beetje aan de kook. Pieter-Bas kon er beter mee overweg, maar vond het ook wel zwaar.
Onderweg zagen we tussen de kurkbomen ineens vee, dat daarvóór eigenlijk vooral afwezig was geweest in het landschap. Schapen, geiten, varkens en koeien. Dat maakte het landschap van kurkplantages wel veel levendiger.
De twee etappes van vandaag waren bij elkaar wel erg zwaar. In plaats van 31 km was het 38 km! Zo ver heb ik nog nooit op een dag gelopen, laat staan met een rugzak. En dan ook nog die hitte! Zelfs Pieter-Bas, die toch wel wat gewend is, vond het ook zwaar. Over de hele dag verspreid hebben we ongeveer 5 liter water per persoon gedronken. Je verliest ontzettend veel vocht tijdens het lopen in die warmte en dat moet ook weer worden aangevuld.
In onze gids staat op pagina 65 een prachtige foto van een kapelletje op een heuvel, omringd door groen. Op de betreffende plek aangekomen, bleek hoezeer dit beeld door de aanleg van nieuwe wegen is achterhaald. Het kapelletje is in verval en beklad. Zonde. Pieter-Bas heeft vanaf ongeveer dezelfde plek als die mooie foto een foto van het kapelletje gemaakt. Na een korte stop aan de voet van het heuveltje, tussen de wegen, begon het laatste loodzware deel van de etappe van vandaag.
We moesten nog ongeveer 7 km lopen en het was echt geen leuk stuk. We moesten een eind over een hele drukke weg, over een smalle strook van ongeveer 1 meter breed. Begaanbare bermen kennen ze hier niet zo. Vrachtwagens komen dan wel heel dichtbij. Na het stuk over de weg moesten we op een paadje naast de weg verder. Het was een schuin naar de zijkant aflopend pad met hele kleine losse steentjes. Dat liep erg vervelend. Je moest erg opletten dat je niet uitgleed. Even verderop op dit paadje liep dwars onder het pad door een tunneltje. Eén stap verkeerd en je zou zo 4 meter lager op de grond liggen. Echt rekening wordt er hier niet gehouden met wandelaars!
Ook wegwerkzaamheden, die voor Monesterio in volle gang zijn, zijn ware hindernissen. Behulpzame wegwerkers hielpen ons verder op weg. Het was geen pretje om het laatste stuk zo te lopen. Pieter-Bas liep zich ook steeds af te vragen of we nog wel goed liepen of weer een eind terug zouden moeten, omdat er zomaar iets veranderd kon zijn. Er was bijvoorbeeld een bulldozer bezig ons pad overhoop te halen. Gelukkig konden we bovenlangs passeren, maar voor hetzelfde geld was alles weggehaald. Tussen de restanten van dit deel van het pad stond aan de zijkant nog wel een fiere kei met de ons bekende gele pijl. Na deze te hebben gepasseerd kwam er nog een lange klim naar een plek die in onze gids heel veelbelovend als picknickplaats is omschreven. Die was er nog wel, met uitzicht op Monesterio, maar al langere tijd niet meer in gebruik. De weg die er langs loopt, is namelijk geen doorgaande weg meer, door de aanleg van de nieuwe wegen.
Vrij kort na de picknickplaats kwamen we in Monesterio aan. De refugio met maar 4 slaapplaatsen was natuurlijk al vol. Wij hebben onze intrek genomen in Hotel Moya, dat er naast ligt. Daar hebben we net gegeten en gedronken voor € 15,60 + fooi. Prrrima!