Zafra - Villafranca de los Barros
dag 7 / 20 mei 2006 / 20,5 km / 176,5 totaal
Gelukkig voelde Pieter-Bas zich vanmorgen echt een veel beter dan gisteren en goed genoeg om de volgende etappe te lopen. De nacht hadden we doorgebracht in een kamer met 5 bedden, waarop wij, een Fransman (die wij later zouden leren kennen als Yves en die ik een tijdje François heb genoemd) en een Duits stel sliepen. De Fransman snurkt een beetje, maar hij haalde niet het geluidsniveau van de pelgrim die aan het begin van de week iedereen wakker hield.
's Ochtends kregen we een ontbijt van twee geroosterde broodjes en thee. Wat heerlijk zeg, wat een luxe! In de binnentuin van de herberg zag ik bij een beetje water een schildpad van ongeveer 20 cm liggen. Hij zat eerst zo stil dat ik dacht dat hij niet echt was of morsdood, tot ie bewoog!
Om 7.00 uur liepen we weg uit de herberg, kort na de Fransman en kort voor het Duitse stel. Al vrij snel, na 5 km, waren we in het eerste plaatsje, Los Santos de Maimona. Omdat het nog maar 7.45 uur was, dachten we dat er nog niets open zou zijn. Net voor we het dorpje weer uitliepen, werden we door een oude Spaanse pelgrim (die we later zouden leren kennen als Jesus) naar binnen geroepen bij een barretje. Hij had de Via de la Plata al eens gelopen en liep nu van Zafra naar Astorga. Wat geweldig lijkt me dat zeg, als je op je oude dag dit soort dingen nog kunt doen! Na een kopje thee te hebben genuttigd zijn we weer verder gelopen.
Onderweg passeerden we weer mooi glooiende wijnvelden en jonge, maar ook zeer oude olijfboomgaarden. Prachtig om te zien. Midden in deze olijfboomgaarden zagen we ineens teksten op muurtjes geschreven, tegen de vestiging van een olieraffinaderij op deze plek. Daar hadden we in een dorpje eerder ook al spandoeken van zien hangen. Het zou inderdaad wel zonde zijn van die stokoude olijfboomgaarden en de prachtige omgeving.
We waren vroeg in Villafranca, om 11.30 uur al! Dat was erg fijn, de hele dag voor ons om lekker te keutelen! Door een politieman bij het gemeentehuis werden we verwezen naar Casa Perín voor de overnachting. We kregen van hem ook een stempel op ons pelgrimspaspoort.
En wat een mooie plek is Casa Perín. Van de gevel zou je het niet verwachten, maar het is een prachtig gebouw met kamers die koepelplafonds hebben. We hebben weer een tweepersoons kamer met een tweepersoons bed. Kan ik weer lekker tegen Pieter-Bas aankruipen! Na aankomst hebben we gedoucht en direct daarna de boodschapjes voor morgen en maandag gedaan. In de binnentuin hebben we vervolgens een lekker chocoladebroodje en stokbrood met lekkers opgegeten. Hierna waren we wel toe aan ons inmiddels gebruikelijke middagslaapje.
Net om 18.00 uur weer opgestaan, na maar liefst 4 heerlijke uurtjes slaap. Zo meteen gaan we even een terrasje pakken en dan om een uurtje of 21.00 weer eten. We krijgen het Spaanse ritme al aardig te pakken!
In Casa Perín zijn ook de Fransman en de Spanjaard van vanmorgen neergestreken. Iedereen is erg in zijn nopjes met deze plek. In het gastenboek zagen we ook een Nederlander staan bij de datum van vandaag. Ben benieuwd of we die ook nog gaan zien.
We konden het vanavond niet helemaal vinden en vooral Pieter-Bas had even zijn draai niet. Eerst maar eens even op een terrasje gezeten, wat gedronken en zonnebloempitten gepeld. Ja, dat schiet natuurlijk niet op als je heel erg veel trek hebt!
Twee Spanjaarden zaten aan de rand van het terras met hun paarden (met mooie klassieke zadels) alsof het hun vriendinnetjes waren. Dan kregen ze weer een aai, dan werden de manen weer even in model gebracht. Dat is nou zoiets dat je in Nederland niet zo snel zult zien, echt heel grappig!
De gastvrouw van Casa Perín had ons twee restaurantjes getipt, die we allebei hebben bekeken. De een was gesloten en het restaurant van hotel Diana was vast ook nog niet open, maar zag er niet zo gezellig uit. Dan maar een ‘Cafeteria', waar je ook een lekker hapje kon eten. Dat is gelukt. We hebben een heel groot bord estufado con tomates met een heel groot bord salade en brood met olijfolie. Al dit heerlijks kostte slechts € 10,80 en daar eet en drink je dan met zijn tweeën van! Na het eten zijn we weer teruggegaan naar ons bedje.
De eerste volle week lopen zit erop en de teller staat op 176,5 km! Al is het fysiek soms erg zwaar, we vinden het allebei echt super om te doen! Waarom? Je wordt teruggeworpen op de eenvoud: waar gaan we naartoe lopen,waar eten we en waar slapen we. En ondertussen mogen we genieten van de prachtige omgeving. We hebben ook nu alvast zin in volgend jaar, dan willen we het tweede deel van de Via de la Plata gaan lopen.
Omdat ik graag volledig wil zijn in het verslaan van onze avonturen, maar ook wel eens wat vergeet, schrijf ik nog wat aanvullingen op. Ik heb bijvoorbeeld het verhaal over de luidruchtig snurkende pelgrim niet vervolgd. Wel had ik geschreven dat we hem op de avond van 16 mei weer hadden gezien. We zagen hem echter niet in de refugio, maar zijn vriendin/wandelmaatje was er wel. 's Avonds, toen we bij de man van Pierrette (zij was toen nog zoek) stonden, zag ik dat de snurkende pelgrim en (naar ik voor het gemak aanneem) zijn vriendin elkaar buiten op de hoek van de refugio een afscheidskus voor de nacht gaven, waarna hij verdween en zij naar binnen ging. We hebben die nacht dus goed geslapen! En we hebben hem er inderdaad uitgelopen, want we hebben hen tot op vandaag niet meer gezien.