Dag 9

Vanmorgen zijn we wederom al om 6.00 uur opgestaan, na een heerlijke nacht geslapen te hebben. Pieter-Bas had een beetje last van het licht op de gang, maar dat was toch te verkiezen boven het gesnurk van Yves aan de andere kant van de zaal. Bij vertrek hebben we afscheid genomen van die alleraardigste Spanjaard (Jesus), die net als Yves vandaag tot Merida zou lopen.

Met Yves hebben we een redelijk tijdje opgelopen, tot onze eerste pauze. Hij doet niet aan pauzes (ook gisteren niet, bij een afstand van 24 km). We hebben elkaar een ‘buen camino' toegewenst en hij is verder gelopen.

Kort voor Merida zagen we een opa op een crossbrommer (MT?) langsrijden, echt stoer. Pieter-Bas heeft er snel (voordat ie uit zicht was) een plaatje van geschoten.

Na een aantal dagen in een uitgestrekte vallei te hebben gelopen, passeerden we aan onze linker- en rechterzijde de bergen die we al dagen in het vizier hebben gehad. Dat is toch wel iets aparts hoor, door de ene voet voor de andere te zetten komen die bergen steeds dichterbij, langzaam maar gestaag. En tegelijkertijd zien we andere bergen langzaam op de achtergrond verdwijnen, totdat ze bijna net zo vaag zijn geworden dat het wolken lijken. Echt super is dit!

In Merida aangekomen, zagen we het eerste serieuze Romeinse bouwwerk na Italica, een enorme brug over de Rio Guadiana. Even begon ik te twijfelen of we niet toch een dagje zouden blijven om die Romeinse overblijfselen te gaan bekijken. Maar dat zou ons loopschema in de war sturen en dat is ook niet de bedoeling. Dit dilemma hebben we met een compromis opgelost. We hebben besloten rustig aan te doen, lekker op een terrasje te gaan zitten en iets moois te gaan bekijken.

Onderweg naar een terrasje zagen we in een sportzaak een mooi hoedje van Nike, met een rand helemaal rondom. Hij paste me goed en voor € 11,42 heb ik hem meegenomen.

Op het terras van Casa Benito, dat kennelijk al sinds 1870 bestaat, hebben we genoten van een cafe con leche en een broodje. Pieter-Bas heeft nog geprobeerd ergens een Telegraaf te scoren, maar helaas. Zelfs in Merida bleek dat niet mogelijk. In het halletje naar de wc's in Casa Benito hangen de muren vol met foto's van stoere stieren(vechters). Het thema van deze bar moge duidelijk zijn!

We hebben een Romeins theater en amfitheater bekeken. Dat was erg mooi om te zien. Toch weer even toerist! Na onze rondwandeling door de Romeinse overblijfselen zijn we verder getrokken op de Via de la Plata. Maar niet voordat we weer naar het sportzaakje van eerder op de middag ook voor Pieter-Bas zo'n mooi hoedje in een andere kleur van Nike hebben gekocht! Ohoh, dit wordt wel een beetje unisex… Maar functie gaat voor alles, en dit zijn fijne petjes!

Net voordat we Merida uitliepen, zagen we een gigantisch Romeins aquaduct van ongeveer 25 meter hoog. Er staan nog heel veel bogen overeind, die door tussenbogen met elkaar zijn verbonden over een lengte van misschien wel 100 meter. Er bovenop hadden meerdere ooievaarsstellen hun nest gemaakt, waarin inmiddels vele stevig uitgegroeide jonge ooievaars zaten. Wat een machtig mooi gezicht!

Het eerste stuk na Merida ging over de weg, zonder vluchtstrook. Af en toe maar even in de berm staan, vooral bij het passeren van vrachtwagens. Na een paar kilometers kwamen we bij een Romeins stuwmeer. Hier was het prachtig, wat een mooi uitzicht over het water. We hebben een stukje over de dam gelopen, waarin ineens een grote (met een hekwerk afgesloten) opening zichtbaar was. Langs de vier muren liep een trap naar beneden, misschien wel 10 meter diep.

De route leidde ons voor een groot deel om het stuwmeer heen. In onze gids stond dat er openlucht barretjes met terrasjes waren. Die waren er inderdaad, maar allemaal gesloten. Op het tweede terrasje stonden tafels met daarop stoelen gestapeld. Als zelfredzame pelgrims zijn we daar lekker gaan zitten voor een broodje en een drankje uit eigen tas. Vanaf het terras hadden we een prachtig uitzicht over het stuwmeer. Daar zagen we een vogel die ik ervan verdenk een reiger te zijn (wit en kleiner dan de zilverreiger die we kennen). Dat ga ik thuis maar eens uitzoeken. In Merida zagen we bij binnenkomst voor de Romeinse brug een hele kolonie van deze vogels in hoge groene struiken bij het water zitten.

Na het Romeinse stuwmeer kwamen we via een heel rustige asfaltweg op een zandpad uit. Het landschap werd steeds ruiger, met grote rotsblokken her en der verspreid. Achter de afrastering stonden koeien met hun kalveren rustig te grazen. Onder de bomen konden ze een schaduwplekje vinden als het te heet zou worden.

Met die hitte valt het de afgelopen dagen gelukkig erg mee. Vandaag was het een beetje bewolkt met daartussen veel blauwe lucht en een frisse noordwestelijke wind. Erg goed wandelweer.

In Aljucén is, op de plaatselijke bar na, werkelijk helemaal niets te doen. De winkel (een Tabaco) is alleen 's ochtends open. In de bar moesten we vragen of we er vanavond ook konden eten. Volgens een Frans stel uit Montpellier (wiens stukje ik in het gastenboek van Casa Perín heb zien staan, Guy en Juliette), moest je van tevoren reserveren om er te kunnen eten. Niet vanwege de drukte, maar om te weten voor hoeveel mensen er die avond gekookt moest worden. We hebben er kunnen eten, wel de lunch van die dag, maar het vulde goed. Het was erg gezellig met een vrouw uit Zwitserland (Irmi), een vrouw uit Canada (Denise) en Guy en Juliette.

Het was een heerlijke dag, waarvan we allebei erg hebben genoten! Het wandelen ging super, we hebben in en buiten Merida mooie dingen gezien en genieten van het prachtige weer en elkaar!

(Tja… en nu is na 9 dagen het dagboekje volgeschreven. Gelukkig hadden we dat voorzien en hebben we een nieuwe aangeschaft. Morgen wordt het verslag vervolgd!)

Na het eten was Pieter-Bas de planning nog eens aan het doornemen en zag toen dat er in Alcuéscar geen bank was. Daar hadden we dus geen rekening mee gehouden met pinnen. Na alles te hebben betaald hadden we nog iets meer dan € 80,00. Het plaatsje waar we na Alcuéscar wilden overnachten had ook geen voorzieningen. En de dag daarna treffen we pas een grote stad, Cáceres, waar we zouden kunnen pinnen.

PB had er stevig de P van in, omdat hij alles zo goed gepland dacht te hebben. Een optie was om na Alcuéscar nog 10 km door te lopen, daar zou volgens Guy en Juliette een hotel zijn. Dat werd echter nergens vermeld in het boekje en de lijst van Jos (via internet ontdekt: www.jos.loopt.nl) die we onderweg gebruiken. En misschien zou er tóch een pinautomaat zijn in Alcuéscar. We zouden het wel zien als we er waren.