Deel II - dag 10

Qua afstand beloofde vandaag een makkelijke dag te worden, maar niets bleek minder waar. De flinke hoogteverschillen in de dagetappe, we moesten weer over een pas, gaven een nieuwe dimensie aan ons gevoel voor afstand. De wandeling begon direct, na een korte afdaling na Lubián, met een pittige en langdurige klim naar de pas. Kleine steile kronkelpaadjes voerden ons in een rap tempo omhoog, hoewel het tempo er op een bepaald moment wel uit was. Bij het bereiken van het hoogste punt vonden we een paar stenen bankjes, op een waarvan wij even hebben uitgerust. Onze Spaanse vrienden zegen kort na ons op een ander bankje neer.

Het klimmen was daarmee echter nog niet gedaan, maar eerst mochten we weer een beetje dalen. Daarna vervolgde ons pad over een prachtig heuvelachtig terrein, met veel gras, brem en enorme rotsblokken, die her en der verspreid liggen te wachten tot ze verder rollen of tot kleine steentjes verweren. Ze hebben alle tijd van de wereld en hoeven nergens heen.

Wij hebben ook de tijd, er is geen haast, maar het vooruitzicht straks in bed te kruipen na een warme douche is motiverend voor het laatste vermoeiende stuk.

Bijna aan het einde van de tocht treffen we het dorpje O Canizo, waar we het vriendelijke aanbod van een man en vrouw een colaatje te drinken al bedankend afslaan, omdat we in de bar wel een broodje kunnen eten. Bij dit barretje, dat eigenlijk een winkeltje is, worden we gastvrij onthaald. De eigenaar haalt een tafeltje en krukje voor ons en iemand anders staat zjn stoel af. Onder het genot van Aquarius en een bocadillo komen we op krachten voor de laatste kilometers. Ondertussen zijn er een heleboel mensen druk met de voorbereidingen van een feest. Flessen wijn en ander drinken wordt in een mini aanhangwagen, waarin grote stenen liggen voor de stabiliteit op de weg, geladen en er komen steeds meer mensen aan gereden en gelopen. We worden bij het verlaten van O Canizo uitgeleide gedaan door de live muziek van een doedelzakspeler. Kennelijk heeft de groene provincie van oorsprong banden met Schotland. De muziek stimuleert enorm en ik zou wel willen dat hij met ons meeliep naar A Gudina, dat 3 km verderop op ons ligt te wachten.

In A Gudina hebben we een prachtige, grote en erg schone herberg getroffen. De vrouwelijke hospitalera neemt haar taak erg serieus! Bij het passeren van de bar even verderop had ze ons zien lopen en kwam ze achter ons aan gelopen om de deur voor ons open te doen. Daar kregen we, na het noteren van onze gegevens en ontvangst van een stempel, het verzoek na het douchen even na te soppen met water met een desinfecterend middel. Uitzonderlijk! Meestal staat er wel een emmer, maar dan met een mop die stijf staat van de viezigheid. Het is hier goed voor elkaar allemaal, met dank aan de provincie waarin Santiago is gelegen.

Dat is wel wat anders dan bijvoorbeeld de herberg waar we gisteren verbleven. Die was overigens wel schoon, maar ze hebben in het nieuwe gebouw de badkamer laten aanleggen door iemand die allesbehalve loodgieter is. De badkamer bevindt zich boven en na het douchen begint het beneden te lekken! De muren zijn al helemaal aangetast en overal bladdert de verf vanaf. Ter verontschuldiging hangt er overigens wel een briefje in de keuken. Ze excuseren zich voor de slechte badkamer en zijn bezig met het zoeken naar een oplossing. Haha! Echt grappig!

Voor vandaag hou ik maar weer eens op met schrijven. Zo eerst eten in de bar en dan op tijd naar bed.