Deel II - dag 14

Na verplichte stilte en nachtrust na 23.00 uur en goed geslapen te hebben staan we vroeg weer op. We ontbijten in een leuk tentje in de stad, waarna we langs veel rumoer de stad uitlopen. Veel snelweg, veel industrie. We lopen onder de nieuwe brug van de hoge snelheidslijn (AVE) van Ourense naar Santiago de Compostela door, waarna we een flinke, lange klim voor de kiezen krijgen. Binnen 1,5 km staan we boven het niveau van de stad en de hoge brug van de AVE.

In het eerste plaatsje willen we even pauzeren bij een van de twee barretjes . De ene bar is dicht omdat de eigenaar met vakantie is. De tweede bar is al 40 jaar dicht, maar de eigenaar is er nog. Een trotse oude man met (nu al) een eigen gedenksteen voor z'n huis. Binnen blijkt een soort museum. Hij babbelt vrolijk in het Spaans, waaruit ik opmaak dat de bar al zo lang dicht is. De tijd lijkt er stil te hebben gestaan. De bar is er nog, de krukken, de koffiemachine, de flessen met sterke drank. Het is wel een beetje bevreemdend zo. Ik zou wel willen weten waarom hij dicht ging, maar dat wordt wat te lastig in het Spaans. Het is wel duidelijk dat de man trots is, en gastvrij. Hij biedt ons een borrel aan die we beleefd afslaan. We gaan verder, het bos door…

Bij de eerstvolgende bar die we tegenkomen stoppen we voor de pauze. Het is nu nog maar 6 km naar de albergue. Het werd tijd. Koffie met een tostada met kaas. Dat maakte dat mevrouwtje niet vaak blijkbaar, maar met brood en kaas (uit de winkel) kom je een heel eind.

Het was geen lange wandeling vandaag, maar na de lunch met tostada en misschien toch iets teveel glaasjes zumo (sap) begon iedere stap mij zwaarder te vallen. Er kwam een weeïg gevoel in mijn maag opzetten en ik werd zelfs misselijk. Waar het door is veroorzaakt weet ik niet, zou het vermoeidheid zijn op de 14 e dag van onze wandeltocht of heb ik iets verkeerds binnen gekregen?

In de mooie grote herberg aangekomen ben ik gelijk onder de douche gestapt, waarna ik in mijn bedje ben gekropen. Ik was zo ontzettend moe en nog steeds misselijk. Olga kwam nog aanzetten met een soort Rennies. Pieter-Bas heeft verder alle boodschappen geregeld en heeft nog een wandelingetje gemaakt in het dorp. Op een bepaald moment moest ik een sprintje trekken naar de wc, waar alles eruit kwam. Vervelend, maar het luchtte wel op. Nu maar afwachten hoe het verder gaat. Ik wil toch wel erg graag volgens plan op zondag in Santiago de Compostela aankomen en zou er erg van balen als het morgen niet lukt te gaan lopen. Pieter-Bas drukt me op het hart het wel te zeggen als het niet gaat. Dan maar een dagje later aankomen.

We hebben in de herberg gegeten, Pieter-Bas een bakje spaghetti en ik noodles. Dat ging gelukkig prima, alhoewel ik de helft niet op kon en dat is voor mij normaal gesproken een uitzondering. Nu maar vroeg naar bed en hopen dat we morgen die etappe van 30 km kunnen gaan lopen!