Deel II - dag 16

Aan de een na laatste dag voor we Santiago de Compostela bereiken zijn we extra vroeg begonnen, vanwege de lange af te leggen afstand. Dat betekende een tijdje in het donker lopen, omdat het pas vanaf half 8 een beetje licht begint te worden. Daar kreeg Pieter-Bas toch niet helemaal het ‘Zwitserleven gevoel' van. Het is lastig je weg in het donker te vinden en een misstap is ook zomaar gemaakt. Het feit dat we maar één lampje bij ons hebben, omdat we toch niet in het donker zouden gaan lopen, vergemakkelijkte het ook niet echt. Maar goed, het ongemak was van korte duur, om half 8 konden we zonder lampje onze weg vinden.

Eigenlijk ging het vandaag erg lekker en vlot. Voor het warmste deel van de dag zat het grootste deel van onze dagetappe erop. Onderweg passeerden we een prachtige brug uit het jaar 912, waarbij een stuk weg ook nog intact was. Erg mooi om te zien en over de ingesleten karrensporen heen te lopen. Natuurlijk liggen de grote stenen niet meer zo recht en vlak na zoveel tijd, maar dat maakt het feit dat het er nog ligt niet minder indrukwekkend.

Ook liepen we over mooie oude ommuurde boslanen in bossen van eikenbomen, waar de bodem is bedekt met varens. Een prachtige omgeving.

Rond het middaguur werd ergens verderop een enorme hoeveelheid knalvuurwerk afgestoken. Even later zagen we waar het vandaan kwam. Beneden bij de rivier wat een feestelijke braderie gaande. Terwijl wij op een smalle asfaltweg afdaalden richting het feestgedruis, kwam het geluid van de muziek en het geroezemoes van de bezoekers ons tegemoet. Van Olga en Javi hoorden we later op de dag dat je uitstekende spareribs en inktvis kon eten op de braderie. Ach, wij hadden al geluncht. Ook gezellig, op de trap van een kerkje met kerkhof. Lekker rustig, behalve dat ik bijna van de trap afviel van schrik toen het ijzeren hek achter ons piepend open ging. Gelukkig was het gewoon een aardige Spaanse mevrouw die er even langs wilde.

In de ochtend was het al voelbaar dat het wederom een warme dag zou worden, zoals ons gisteren door de bareigenaar al was voorspeld. Hij zei overigens ook dat het na zondag wel wat wisselvalliger zou worden.

Al wandelend in de warme middagzon hebben we weer genoten van het mooie glooiende Gallicische landschap. We zien ook veel mooie huizen onderweg. Zoals gebruikelijk zien we ook de nodige huizen die nooit zijn afgebouwd en staan te vergaan.

We hebben het naar onze zin en genieten van de wetenschap dat we aan het einde van deze dag nog maar één wandeldag van Santiago de Compostela zijn verwijderd. Dat is wel een apart idee. Eén dag is wel weinig in vergelijking met het begin van deze onderneming! Morgen hoeven we nog maar 15,5 km te lopen en dan zijn we er! We hebben al afgesproken met de ouders van Pieter-Bas, die ons in Santiago op het plein voor de kathedraal zullen onthalen. Gezellig!

Lekker kletsen en eten en verder de hele dag de toerist uithangen. We gaan natuurlijk ook de nodige pelgrimsouvenirs inkopen. Hopelijk kunnen we een kamer krijgen in de Parador. Luxe, dat is wat we willen!

Maar zo meteen gaan we eerst maar weer eens lekker slapen. Dat zal vast wel lukken in deze, ook weer nieuwe herberg. Het is aardig druk hier, tenminste, voor wat wij gewend zijn. Onze Spaanse vrienden zijn er, Olga, Javi en de immer luidruchtige en drukke Marie. Onderweg kwamen we twee jonge grietjes uit Zwitserland tegen en eerder ook een Spaanse alleen lopende pelgrim. Verder is nog binnengekomen een wat oudere Italiaanse man, die buiten het Italiaans een handvol woorden over de grens spreekt. Het is hier dus gezellig druk.