Deel II - dag 17

We begonnen met een feestelijk gevoel aan deze zondag, waarop we in Santiago de Compostela aan zouden komen. Nog maar 15,5 km verwijderd van het doel van deze lange wandeltocht van bijna 1000 km in 37 dagen. Lopend kan je, als je even de tijd neemt, een behoorlijke afstand afleggen. In vroegere tijden, zonder auto's, treinen en vliegtuigen, was dat een heel normale manier van reizen. Wij ervaren het juist als een bijzondere, niet alledaagse manier van reizen. Tijd en afstand verhouden zich al lopende heel anders tot elkaar dan wanneer je een paar duizend kilometer in een vliegtuig aflegt. Het kostte dus aan het begin van deze trip ook weer even een aantal dagen om daaraan te wennen. Maar als je eenmaal in dat ritme zit is het heerlijk.

Als we in Santiago de Compostela zijn aangekomen, geeft dat een blij gevoel dat we dit hebben volbracht. Aan de andere kant geeft het ook een spijtig gevoel dat het erop zit, omdat het zo bijzonder is om op al lopend naar een eindpunt onderweg te zijn. Gelukkig gaan we nog drie daagjes lopen, naar Finisterre!

Nadat we op de gebruikelijke tijd (kwart voor 7) vanmorgen zijn opgestaan en om half 8 de deur van onze mooie herberg uitliepen, zagen we in de ochtendnevel gehulde dalletjes met huizen en op de achtergrond bergranden. In de eucalyptusbossen met die heerlijke saunageur vervolgden we onze tocht. De finale etappe.

Omdat de eerste barretjes die we zagen nog gesloten waren, zijn we een flink eind doorgelopen. De eerste bar die we open aantroffen, lag op ongeveer een afstand van nog maar 4 km van Santiago! Na een café con leche en tostada waren we klaar voor de laatste, op één hand te tellen kilometers!

Het was een leuk idee naar het plein van de kathedraal te wandelen in de wetenschap dat Ton en Irma daar al waren om ons binnen te halen. En om half 12 was het dan eindelijk zover! Pieter-Bas zag Ton en ik zag Irma, die inderdaad zoals beloofd, met een bos (kunst)gladiolen aan kwam lopen. Een feestelijk weerzien dus!

We waren mooi op tijd voor de speciale pelgrimsmis in de kathedraal, die om 12 uur begon. De drukte op het plein was een aardige voorbode voor de drukte in de kathedraal. Pelgrims en toeristen, waaronder wij vieren, stroomden via de achteringang de kathedraal binnen. Het was erg vol en erg warm. Van de mis zelf konden we weinig (ik helemaal niets, behalve dan dat ik af en toe het woord peregrinos opving) volgen. Na ongeveer een half uur kregen Pieter-Bas en ik het toch wel wat benauwd, maar gelukkig konden we even gaan zitten op de rand van een enorme pilaar. Het wachten was op het hoogtepunt van de mis, het zwaaien met het reusachtige wierookvat aan een heel lang touw, dwars door het lange schip van de kathedraal over de hoofden van de mensen heen. Dat was echt heel bijzonder om te zien. Het ding zwiepte en zwaaide met een enorme vaart en tot grote hoogte heen en weer, prachtig!

Na dit indrukwekkende schouwspel zijn we snel naar buiten gegaan, we hadden behoefte aan frisse lucht. Zoveel mensen in de kathedraal maakt het erg benauwd, daar is het helemaal niet op berekend natuurlijk. Onder het genot van een kopje koffie hebben we met zijn vieren plannen gemaakt voor de middag. Wij zouden eerst inchecken in een hotel, bij voorkeur de Parador aan het plein van de kathedraal, dan opfrissen en onze Compostelana (het ‘pelgrimsdiploma') ophalen en daarna shoppen. Druk, druk, druk!

Helaas was de Parador vol, behalve een kamer van € 290,00. Dat werd ons toch wel wat te gek, dus dat hebben we maar niet gedaan. We hebben nu onze intrek genomen in een hotel dat vlak achter de Parador ligt, San Francisco Hotel Monumento. De € 110,00 per nacht is een wat beschaafdere prijs voor ons eenvoudige pelgrims. En… het hotel heeft een zwembad! Oh wat een luxe, heerlijk!

We hebben vanmiddag wel in het restaurant van de Parador gegeten met zijn vieren. Heerlijk en gezellig was dat. We hebben lekker bijgekletst over wat we hebben meegemaakt. Met een voldaan gevoel zijn we daarna lekker gaan shoppen. Pieter-Bas wilde graag een kettinghangertje van een Sint Jacobsschelpje en ik natuurlijk ook. Daarin zijn we allebei erg goed geslaagd.

Voor het shoppen zijn we eerst nog iets heel belangrijks gaan regelen, onze Compostelana's. Speciaal daarvoor hebben we ook onze pelgrimspaspoorten van vorig jaar meegenomen. De stempels werden grondig gecontroleerd! Verder moest je ook aangeven of je achtergrond religieus/religieus en een andere reden/niet religieus was. Pieter-Bas heeft de middelste optie gekozen en ik de laatste. Nu hebben we allebei een andere compostelana gekregen. Natuurlijk zitten onze documenten veilig opgeborgen in een stevige kartonnen koker, zodat ze met ons mee kunnen reizen naar Finisterre zonder te kreuken.

Na nog een drankje op een terrasje hebben we voor vandaag weer afscheid genomen van Ton en Irma. Morgenochtend gaan we samen ontbijten in de stad, waarna wij richting Finisterre gaan lopen en Ton en Irma die kant op gaan rijden.

Wat we al hoopten is vandaag ook nog gebeurd. Toen we voor de tweede keer in de kathedraal kwamen, zagen we Olga, Javi en Maria staat! Een leuk weerzien en tegelijk gelegenheid voor het nemen van afscheid van elkaar. We hebben een van onze gladiolen aan ze gegeven. Ton heeft even uitgelegd wat de betekenis daarvan is (voor wie het niet weet: met deze bloemen worden de Nijmeegse Vierdaagse lopers op de laatste dag binnengehaald). En zo leerde ik een mij nog onbekende kant van Ton kennen: door zijn jaren in de internationale vaart spreekt hij goed Spaans. Pieter-Bas en ik vonden het erg leuk onze Spaanse vrienden ook nog in Santiago de Compostela te zien, zodat we nog konden zeggen dat we het erg leuk met ze hebben gehad.

Wat een dag, wat een drukte, wat een indrukken. Moe van dit alles en na nog een t-shirtje van de Camino Santiago te hebben gekocht, zijn we naar het hotel terug gegaan. Daar zijn we lekker, voor even, in ons tweepersoons bed gekropen om uit te rusten. Echt vakantie! Daarna hebben we ook nog even gebruik gemaakt van het zwembad in het hotel, dat was erg lekker, hoewel het water natuurlijk veel kkkkoeler was dan in de thermen van Ourense!

Vanavond wilden we niet uitgebreid gaan eten, dat hadden we vanmiddag al gedaan. We kwamen een heel leuk tentje in de stad tegen, waar de tapas in vitrines op de bar stonden uitgestald. Mmmm! Daar hebben we even lekker van gesnoept, waarna we weer naar ons nestje zijn teruggekeerd. Slapen!