Deel II - dag 19

Aangezien meer pelgrims werden gewaarschuwd voor beestjes in de herberg, druppelden er nog wat het pension binnen. Op weg ernaartoe hadden we zelf ook nog een Duitse man, Paul, gewaarschuwd. Hij sliep in hetzelfde pension als wij en ook hebben we gezellig met zijn drieën gegeten. We kregen heerlijk eten met een goede wijn. Pieter-Bas ging natuurlijk weer voor een heerlijke suikerrijke cola! Daarna konden we verzadigd in ons beestjesvrije bed kruipen.

We troffen in het pension ook een wat ouder Frans stel, dat al vanaf april dit jaar aan de wandel is. Ze zijn iets onder de grens met België vertrokken, via Santiago de Compostela verder afgezakt, ik dacht via de Camino Portugues. Ze zijn onder andere ook in Fatima geweest. En nog zijn ze, na ongeveer 3000 kilometer, niet klaar. Ze zijn van plan ongeveer rond de kerst weer thuis te zijn. In plaats van met rugzakken lopen ze met een karretje op één wiel, dat via buizen aan een draagsysteem aan een heupband wordt gedragen. De vrouw kan namelijk, doordat ze borstkanker heeft gehad, niet met een rugzak lopen. Maar ze vertellen dat het wieltje niet altijd even handig is, vooral in de modder of op stenige paden. Dat laatste komt natuurlijk nogal eens voor. Petje af hoor voor die mensen!

Vanmorgen zijn we net even iets vroeger dan anders vertrokken, vanwege de lange dagafstand die we voor de boeg hadden. Bij onze eerste pauze hadden we er al 15 kilometer opzitten, wat een goed gevoel geeft op zo'n lange dag. Onderweg zagen we veel andere pelgrims, zeker in de barretjes waar we hebben gepauzeerd.

De wandelervaring op het deel tussen Santiago en Finisterre is alleen al in dat opzicht niet te vergelijken met die op de Via de la Plata. Wij hebben toch allebei wel een sterke voorkeur voor de rust op de laatstgenoemde route. Het is wel leuk om mensen tegen te komen hoor, maar zóveel…

De laatste kilometers vielen mij vandaag behoorlijk zwaar, terwijl Pieter-Bas vrolijk naast mij doorhuppelde en volgens mij nog wel 10 kilometer had kunnen lopen! Ik was dus erg blij dat we eindelijk bij de herberg aankwamen. We waren er mooi op tijd, om ongeveer 15.00 uur. Te vroeg voor de herberg, want die ging pas om 15.30 uur open. Er zaten al wat mensen te wachten, waar we ons bij hebben aangesloten. De hospitalera liet ons niet eerder binnen, dan nadat ze zeker wist dat niemand beestjes uit de herberg in Negreira bij zich had. Als je daar had geslapen, moest je eerst je spullen controleren. Wel goed dat ze dat doet, hopelijk helpt het! Van een van (de hier voltallig aanwezige) Duitsers hoorden we dat hij daadwerkelijk had gezien dat er bedwantsen waren. Brrr!

Van een Zwitser hoorden we dat een paar van de pelgrims in de bedwantsenherberg de hele nacht muziek hadden gemaakt, zonder rekening te houden met de mensen die wilden slapen. Ach ja, het hele caminogebeuren met zijn goedkope en vaak zelfs gratis herbergen en goedkoop eten, trekt ook mensen aan die zich niet zo met anderen maar vooral met zichzelf bezighouden. Op de Via de la Plata hebben we dat soort types gelukkig niet getroffen.

Vanavond kunnen we al vanaf 19.30 uur van het avondeten genieten! Da's mooi op tijd. Hier op het terras van de bar/het restaurant/het pension ruik ik het eten al. Mmmm! Paul hebben we hier en onderweg ook alweer getroffen. Misschien eten we straks wel weer samen met nog meer aan tafel. Pelgrims genoeg hier!