Deel II - dag 2

Gisteren heerlijk gegeten in het hostal. Met dank aan de goed gevulde soep was het genoeg. Het hoofdgerecht was lekker, maar niet voorzien van patatas. Ik had Merluza en Ellen had gamba's in héél veel knoflook (of… knoflook met gamba's). 's Avonds lekker te bed in onze tweepersoons refugio.

Vanmorgen circa 8 uur gestart aan de eerste echte wandeldag. Ook in het land boven Salamanca zijn ze druk aan de slag met een nieuwe snelweg. Er worden hopen aarde en klei verschoven en ook bruggen gebouwd. Door al dat gewerk is er weinig over van het wandelpad, dat ons parallel langs de N630 naar het volgende plaatsje voert. Dat betekent dat we zo ongeveer 20 km min of meer op de weg lopen. Gelukkig is het zaterdag en mogelijk wat rustiger dan op een doordeweekse dag. Het blijft erg onplezierig lopen. We volgen nog even de route van de weg af en worden beloond met een tochtje door een graanveld.

Van lekker pauzeren komt niet veel zo, behalve een korte stop lopen we alsmaar door. Na veel saaie kilometers, die alleen opgeleukt worden door de geur van de douchegel van Ellen, belanden we in El Vulo de la Tierra del Vino. Vino die we tot nu toe nog maar weinig gezien hebben. De refugio is van en in de kerk (er tegenaan, ingang via het portaal van de kerk). We halen de sleutel op bij en mevrouwtje (van een tandeloos meneertje) en we vestigen ons in de slaapzaal met vijf bedden en een badkamer. De badkamer beschikt over een (claustrofobisch) klein douchebakje en douchescherm van 60 x 60 cm. Rechtop staan en adem inhouden dus. Voor 2x € 4,00 hebben we een bed. We gaan de gebruikelijke boodschappen even doen in een winkel, vermomd als een huis, alweer een pa en ma op luide toon de scepter zwaaien. Ma laat ons van alles duidelijk zien wat de kosten zijn, voor het geval we het niet zouden begrijpen. Gelukkig kan ik aardig met geld omgaan, ook in het Spaans, maar dat weet zij niet. Voorzien van het een en ander genieten we van onze lunch in het parkje bij de refugio. Daarna gaan we lekker douchen en slapen.

Om 17.00 uur worden we gewekt door de señora en een pelgrim. Een Nederlandse pelgrim, Helmut. Hij komt uit de achterhoek en is op 6 augustus 2007 uit Sevilla vertrokken. Tot nu toe is hij slechts ongeveer 5 pelgrims te voet tegengekomen en heeft vele refugio's, speciaal die van in de Extremadura, gesloten gezien. Helmut heeft bij de Embalse de Alcantara (je weet wel, die prachtige strakke herberg met fantastisch uitzicht, koude douches en heerlijke koffie waar we vorig jaar sliepen) zelfs buiten moeten slapen, omdat de Spanjaard met de sleutel niet wilde komen. Het slechts 300 meter verderop gelegen door Nederlanders gerunde hotel Lindamar bleek schijnbaar nog net niet gastvrij genoeg om pelgrims onderdak te bieden en te behoeden voor een nacht in de open lucht. Een gastvrijheid die menig Spanjaard nog wel tentoonspreidt (behalve dan die luie sleutelhouder). 's Avonds eten we patatjes, lomo en ensalada mixta in de bar. We eten met zijn drieën, hoewel Ellen zich niet zo lekker voelt en het meeste eten aan de anderen laat.