Deel II - dag 4

Na vele uren op het heerlijke terras van bar/restaurant Zamora te hebben doorgebracht, voelde we ons er zo thuis dat we er ook maar zijn gaan eten. Menuutje van € 10,00 met ensalada mixta vooraf en vis voor Pieter-Bas en stoofvlees voor mij. Heerlijk! Veel brood erbij, want de frietjes waren op een hand te tellen. Ik vind brood bij het eten eigenlijk ook veel lekkerder, dus Pieter-Bas had twee handjes friet. Na ons dessert zijn we, na een heel kort ommetje, naar ons hotel gegaan.

Omdat we vandaag niet zo'n lange tocht voor de boeg hadden, zijn we niet zo vroeg opgestaan, om 7.15 uur ging de wekker. We waren vrij snel de stad uit en vervolgden onze weg via een stenig zandpad. Zamora uitlopend, bleek onze gids een andere route (via de N-630) aan te geven, dan de gele pijlen in het veld. Toch maar de gele pijlen gevolgd, aangezien onze gids van 2005 is en sindsdien veel wegwerkzaamheden zijn verricht. Daardoor is de oorspronkelijke route op sommige plekken helemaal verdwenen en ben je als pelgrim aangewezen op alternatieve routes. Dat komt veelal neer op het volgen van de N-630, maar vandaag dus niet, we werden juist van de N-630 weggeleid en zijn op een parallelweg ten westen daarvan terecht gekomen.

Enige twijfel kregen we bij aanwijzingen om daar, na enige tijd op die weg te hebben gelopen, weer af te gaan en naar rechts af te slaan. Qua richting leek het wel te kloppen, aangezien we daardoor weer richting de N-630 zouden lopen. Maar het terrein deed ons toch twijfelen of we daar wel in moesten. De pijlen spraken echter duidelijke taal… gelukkig stond daar een mannetje, die ons vertelde dat we inderdaad goed zaten en nu dan linksaf moesten slaan. Hij waarschuwde ons vooral goed links te blijven lopen, vanwege de kleidrab op de weg en de enorme camiones. Op dat terrein, een vuilstortplaats, reden drie enorme joekels van vrachtwagens met laadbakken heen en weer, precies op een stuk van onze route. We zijn maar zoveel mogelijk in de door rotzooi opgehoogde berm gaan lopen. Gelukkig was dat van korte duur en keerde de rust op ons pad na enige honderden meters weer terug.

Het vervolg was eigenlijk behoorlijk saai. Voornamelijk rechte stenige zandpaden tussen graanvelden door. Volgens Pieter-Bas leek het wel of hij in noord Frankrijk liep. Na een tussenstop in een bar en daarna in het veld om een hapje te eten, was het nog ongeveer een uurtje lopen naar onze bestemming van vandaag, Montemarta. Kort voor het dorp hangt een groot bord, waarop is aangegeven dat er maar liefst 20 bedden zijn voor € 4,00 per nacht. Hier zijn we dankbaar neergestreken in de koelte van Auberge de Peregrinos Montemarta. Daar is later nog een pelgrim is aangekomen, die we nog niet hebben gesproken. Helmut hebben we vandaag overigens niet gezien. Hij zal veel vroeger dan wij zijn vertrokken en is waarschijnlijk verder doorgelopen dan wij.

Inmiddels hebben we gedoucht, gegeten, wasje gedaan, geslapen, boodschappen gedaan en een drankje genuttigd in de bar. Montemarta heeft wel iets van Torremegia, het ‘Mexicaanse' plaatsje waar we op ons 1 e deel van de Via de la Plata hebben overnacht en gezellig met Jesus hebben zitten babbelen op het terras. Ook hier snijdt de N-630 dwars door het dorp, wat een beetje troosteloos aandoet.

Al heel snel zullen we afscheid nemen van de N-630, die naar het noorden verder gaat, terwijl wij straks naar noordoostelijke richting zullen afbuigen. We zullen de N-630 niet missen denk ik!

Pieter-Bas heeft net onze St. Jacobs schelpen geprepareerd om aan onze rugzakken te kunnen hangen. Ik was al bang dat we eerder in Santiago aan zouden komen dan we kans zouden hebben gezien die mooie schelpen aan onze rugzakken te hangen, haha!