Deel II - dag 5

Van die mooie St. Jacobs schelpen heeft Pieter-Bas de hele wandeling van Montemarta naar Tábara mogen genieten. Vandaag hebben we namelijk wel afscheid genomen van de N-630, maar vervolgens uitgebreid (22 km lang) kennis gemaakt met de N-631. Dat betekende achter elkaar lopen aan de linkerkant van de weg. In Nederland zou je er niet over piekeren om op zo'n weg te gaan lopen en eigenlijk is het in Spanje ook niet echt verantwoord. Maar ja, je moet toch wat om een dag winst te behalen! Want dat is precies wat we vandaag hebben gedaan. Op dat idee zijn we gekomen door een mooie tekening van een alternatieve route, die in onze herberg in Montemarta hing. Eigenlijk zouden we 2 dagen van 22,5 en 28 km lopen vanaf Montemarta,, via Granja de Morerauela naar Tábara. In Granja de Morerauela splitst overigens ook de route naar Santiago de Compostela, die via Astorga of via Ourense loopt. Die laatste route nemen wij. We zijn niet echt van de shortcuts, maar we zijn, mede door de opmerking van de enige andere pelgrim in de vorige herberg op dit idee gebracht. Deze Spanjaard, of beter, Catalaan, reist te voet in omgekeerde richting en gaf ons als tip mee toch vooral wat dagen in Finisterre door te brengen. Het is er volgens hem prachtig.

De kortere route rechtstreeks naar Tábara levert ons twee grote voordelen op en één nadeel. We hebben een dag extra in reserve en als we die niet nodig hebben, kunnen we een extra dag in Finisterre doorbrengen. Over het nadeel heb ik net al geschreven, het is namelijk niet bepaald een veilige manier om te voet te reizen over de N-631. We zijn bijvoorbeeld maar liefst drie keer van zeer dichtbij gepasseerd door een achteropkomende en inhalende auto. Gelukkig was het een minder drukke weg dan de N-630 en maakten de af en toe druk toeterende en zwaaiende automobilisten veel goed. Erg leuk als mensen zo enthousiast op ons reageren. Daarnaast was de omgeving ook een genot.

We zijn vandaag een drooggevallen rivier/stuwmeer gepasseerd en ook eentje waar wel water in stond, over een hoge brug. Precies aan de overkant van die brug troffen we een restaurant met een prachtig terras, dat er volgens goed Spaans gebruik gesloten uit zag, maar toch open bleek te zijn. Op het terras met parasols van dakplatanen hebben we van onze eerste pauze genoten. Na een versterking van koffie verkeerd en een tostada met kaas (en olijfolie, heerlijk!) zijn we weer verder getrokken. Hierna was de N-631 nog redelijk afwisselend door het vele bochtenwerk. Dit werd door ons wel, maar waarschijnlijk door de vrachtwagenchauffeur die in een van deze bochten een lading bierflessen is verloren, niet gewaardeerd.

Zo rond lunchtijd troffen we, na een heel stuk rechttoe rechtaan te hebben gelopen, een dorpje. In de bar hebben we even wat gedronken en gebruik gemaakt van het toilet. Onze lunch hebben we op een bankje voor het gemeentehuis in de schaduw opgegeten, waarna er nog 7 km weg gestapt moesten worden om in Tábara aan te komen.

En weer zijn we, tot nu toe, alleen in de herberg. We hebben net vanuit het restaurant El Roble (hetgeen ook een hotel is) een paar fietsers gezien, dus het kan nog veranderen. Tot nu toe is het erg rustig op de camino.