Deel II - dag 7

Wat een heerlijk wandelweer vandaag! Een knalblauwe lucht en een frisse wind onderweg. Vanmorgen was het nog behoorlijk fris bij ons vertrek voor zonsopgang. Als het vanmorgen ook nog had gewaaid, had ik mijn handschoenen aangetrokken!

Een bepaald stuk van de route was behoorlijk avontuurlijk… Waarschijnlijk hebben we een afslag te vroeg genomen. Het graspad werd steeds onduidelijker en steeds meer overwoekerd. Volgens onze gids moest het graspad juist gaandeweg beter worden, dus we hadden al snel door dat het niet helemaal goed was. Toch maar doorgelopen, want de richting was wel goed, wat we konden zien door een rood/witte mast verderop. Na een klauterpartij waren we weer op een asfaltweg beland, waar we de ons vertrouwde pijlen weer zagen. Daar zijn een dam van een stuwmeer gepasseerd. Hierna hadden we een tijdlang prachtig uitzicht over het meer, aangezien het pad ons er half omheen leidde. In het dorpje dat daarna kwam hebben we even lekker gepauzeerd aan een picknicktafel, onder het genot van het gekwetter van zwaluwen en gefluit van andere gevleugelden.

Ook op dit deel van de camino de Santiago is goed te merken dat er veel is veranderd en nog steeds zal veranderen door de aanleg van nieuwe (snel)wegen. Waar onze gids aangaf dat we onder een weg door moesten lopen, weder we door de volop aanwezige nieuwe markering over de snelweg en een stukje erlangs geleid.

Pieter-Bas was erg blij met onze middagstop in Ríonegra del Puente. Hij had een beetje last van stramme beentjes en zitten is dan wel even lekker. In de bar tegenover de kerk hebben we een koffie verkeerd gedronken, een bocadillo gegeten en een en ander afgesloten met een frisje. Hierna waren we weer volledig aangesterkt voor de rest van de etappe tot Mombuey.

Het laatste stuk vloog voorbij voor mijn gevoel. Het zal wel aan het mooie uitzicht hebben gelegen. We liepen op een soort plateau, omringd door bergen, op het pad dat was omgegeven door hoge grashalmen.

In Mombuey zitten we midden in het plaatsje, aan het kerkplein, in alweer een gratis herberg. Het is een grote ruimte met vier bedden, ook tweepersoons, dus we kunnen naast elkaar slapen. Gisternacht hadden we de herberg voor ons alleen en tot nu toe is dat ook het geval.

Ik zat net even in het gastenboek van de herberg te lezen, waarin toch een wel heel typische actie (van 15 en 16 mei 2007) van twee Duitse medepelgrims stond beschreven. Deze hadden tegen twee andere pelgrims, die een slaapplaats zochten, gezegd dat de Albergue de Peregrinos vol was. Later hoorden zij van de hostaleigenaar dat dat helemaal niet waar was. Rare actie. Als je alleen wilt slapen is dat natuurlijk prima, maar ga dan in een hostal slapen, dan heb je je eigen kamer. Het past in ieder geval niet bij de gedachte van de pelgrimage naar Santiago om zo met je medepelgrims om te gaan. Onze ervaring met medepelgrims en onze gastheren en –vrouwen in de dorpjes en stadjes die we aandoen is gelukkig doorgaans heel goed. De enige uitzondering was vorig jaar bij de Embalse de Alcantara, waar in de herberg geen eten was en het heel lang duurde voordat een knorrige Spanjaard met een broodje aankwam en de deur voor ons opendeed. Dit was praktisch naast hotel Lindamar, waar we wel wat te drinken konden krijgen maar geen avondeten, omdat de eigenaars vakantie hadden.

Hoe dan ook is het elke dag weer een verrassing waar we slapen en een ontdekkingsreis(je) door het dorp/plaatsje om onze slaapplek te vinden, uit te vinden waar we kunnen eten en onze boodschapjes kunnen doen. Gelukkig zijn er altijd wel vriendelijke Spanjaarden in de buurt die ons de weg wijzen, soms tot aan de deur!

Terwijl ik hier op het kerkplein in de zon zit te schrijven, ligt Pieter-Bas lekker te slapen en kabbelt het dorpsleven lekker voort. Af en toe gaat er een deurtje open en komt er iemand naar buiten. Er wordt wat heen en weer gelopen en er rijdt zo nu en dan een auto langs. Wat een rust. Dit is toch wel echt vakantie. Ik werd net nog aangesproken door een Spaanse meneer, die net wat naar de kerk heeft gebracht. Tsja… ik en Spaans, dan komt er niet echt een gesprek van de grond!
Vanmiddag hadden we het er nog over, dat het wel leuk zou zijn een Spaanse cursus in Salamanca of Barcelona te volgen. Pieter-Bas heeft dat een paar jaar geleden ook eens gedaan, twee weken in Salamanca, en hij heeft er nog steeds profijt van. Ik kon nog net volgen dat die man aan mij vroeg of ik pelgrim was en of ik alleen reisde. Daar kon ik nog met si en no op reageren en met gebaren duidelijk maken dat mi companero daar verderop in de Albergue lag te slapen. Ach, met handen en voeten erbij kom je nog een heel eind, haha!

Straks maar eens even een stempel halen en boodschappen doen. En later op de avond een lekker hapje eten. Wat een leven!