Deel II - dag 8

Hoewel Pieter-Bas heerlijk heeft geslapen op het spiraalbed waarin we onverbiddelijk naar het midden rolden, leverde datzelfde bed mij een gebroken nacht op. Na ons arriveerde nog een fietsend Italiaans stel en een lange Spaanse pelgrim met zere voeten. Als laatsten kwamen ook nog de Spaanse kleine lieden die we ook in Calzadilla de Tera troffen. Ze waren weer laat, om een uur of acht ‘avonds waren ze pas in Mombuey. Waarschijnlijk vonden ze dat zelf ook niet zo prettig, aangezien vanmorgen om 5.20 uur hun wekker ging en ze om 6 uur de deur uitwandelden.

In Méson El Carmen, in het plaatsje Asturianos, ontmoetten we hen weer en ook de fietsende Italianen, terwijl wij anderhalf uur later zijn vertrokken. Anders dan de naam van het barretje Méson El Carmen deed vermoeden, stond er een ongelofelijke schreeuwlelijk van een hork van een vrouw achter de bar. Toen wij binnen kwamen, was ze er net in geslaagd het Spaanse stel weg te jagen. De rugzakken mochten niet binnen, de schoenen mochten niet uit (wat in sommige gevallen wel begrijpelijk is!) en mevrouw Hork deed je trommelvliezen in je hoofd trillen. De Spanjaarden hebben hun bocadillos dus maar buiten in de zon opgegeten. De Italianen bleven ook wijselijk buiten op het terrasje zitten. Na samen een bocadillo te hebben gedeeld en een koffie verkeerd te hebben gedronken, zijn we weer verder getrokken.

Het was een lange maar zeer afwisselende wandeldag. Steeds na een paar kilometer was er wel weer een dorpje, meestal met als enige bezienswaardigheid een kerk. Onze gids vermeldde al dat het landschap drastisch zou veranderen, met veel meer groen en begroeiing, en die verandering kwam al heel snel. Met de paarse heide en andere groene begroeiing is er ineens veel meer kleur in het landschap.

Op een graspad raakten we vanmiddag even de draad kwijt en belandden we op de N-525. Het was makkelijker deze weg even te volgen dan te proberen het vervolg van het graspad terug te vinden, dus hebben we deze weg tot Otero de Sanabria gevolgd. Daar hebben we, na onze lunch op een bankje voor de kerk te hebben genuttigd, de route weer opgepikt. Ons eindstation voor deze dag bereikten we na 6,5 km.

In Pueblo de Sanabria hebben we tevergeefs gezocht naar casa Anita. Zelfs de guardia civil wist van het bestaan van deze herberg niets af. Drie agenten in hun wagen, de we zojuist even hadden aangehouden om ernaar te vragen, deden hun uiterste best om ons verder te helpen en hebben nog met hun collega's gebeld. Erg behulpzaam! Uiteindelijk gaven ze ons een geweldige tip voor de overnachting, een klooster midden in het oude stadshart, dat zich minimaal 30 meter boven de Rivera de Tera bevindt.

Het was een behoorlijke klim naar boven op de trappen, maar we hebben met de aanwijzingen van de agenten het klooster snel kunnen vinden. Dit klooster als overnachtingsplaats voor pelgrims, met zo'n 20 bedden, staat niet in onze gids en ook de andere websites waar Pieter-Bas informatie vanaf heeft gehaald (bijvoorbeeld die van www.jos.loopt.nl ) vermelden deze mooie plek niet. Vanuit de slaapzaal hebben we uitzicht op het kasteel en de kerk uit de 12 e eeuw. Prachtig! Voor € 6,00 overnachten we hier. Het klooster (Collegio Santa Maria de la Vitoria) doet erg denken aan het klooster waar we vorig jaar hebben overnacht in Alcuescar. Een echte aanrader dus voor de pelgrims die nog na ons zullen komen.

We hebben een erg leuk restaurantje gevonden, met drie linnen gedekte tafels. Ik ben benieuwd!