De terugreis
13 september - 15 september
Estorde, 13 september 2007, 0 km
Vandaag zijn we verkast naar het eerder beschreven hotelletje aan een baai in Estorde, met vanuit onze hotelkamer een fantastisch uitzicht op de oceaan. Vanmorgen in Finisterre hebben we op een terrasje ansichtkaartjes geschreven. Eens kijken wie er eerder terug is in Nederland! We zagen Paul nog, die net was komen aanlopen vanuit Cee. Ook hebben we nog een aantal andere pelgrims, die we inmiddels van gezicht kennen, gezien.
Met zijn vieren, Ton, Irma Pieter-Bas en ik, hebben we vanmiddag in het hotel gegeten. Heerlijk. Verder hadden we geen grootse plannen, behalve: vamos a la playa! Het strand ligt direct aan het terras van het hotel. Daar hebben we de hele middag doorgebracht, lezend in de bladen die Ton en Irma bij zich hebben.
Het is toch wel een vreemd gevoel vandaag niet te voet verder te trekken. Eigenlijk hebben we nu alweer zin in een volgend project! Op het verlanglijstje staat in ieder geval de Camino Levante, vanaf Valencia naar Santiago de Compostela. Op de fiets, want de dagafstanden zijn te lang om te wandelen. We zullen zien… Zometeen gaan we eerst douchen en dan naar de overkant van de weg. Bij Ton en Irma gaan we nog een klein hapje eten en eens kijken of de was al droog is. Druk, druk, druk…
Estorde – Finisterre – Santiago de Compostela – Madrid (auto – bus – trein),
14 september 2007
Met de ruisende zee op de achtergrond hebben we een heerlijke nacht in ons hotel aan de baai van Estorde doorgebracht. In de frisse ochtendzon hebben we bij Ton en Irma op de camping ontbeten. Het was nog wel een beetje fris, dus heb ik dankbaar een fleecetrui van Ton geleend.
Omdat we niet weg konden gaan zonder in het water van de Atlantische Oceaan te zijn geweest, hebben we op het kleine strandje een wandeling gemaakt. Niet gezwommen, maar wel lekker met de voetjes in het toch wel koude water gelopen. Het was eb, waardoor aan de zijkanten van het strand gelegen rotsen boven water lagen. We hebben heerlijk lopen struinen en zoeken naar schelpen. Schelpen genoeg natuurlijk, maar St. Jacobsschelpen laten zich niet zo makkelijk vinden. Ik vond wel een halve, vermoedelijk gesneuveld op de rotsen in de branding. Pieter-Bas vond een heel klein schelpje, een baby-St. Jacobsschelpje? En aan de andere kant hebben we een soort tussenmaatje gevonden, wel vier stuks! Er lag ook een zeester op het strand en hij bewoog nog. Ik heb de zeester tegelijk met een bergje zand eronder opgepakt en in een achtergebleven watertje tussen de rotsen gelegd. Misschien heeft ie het gered… In die watertjes tussen de rotsen was allerlei leven te zien. Garnaaltjes, een anemoon, mosselen, slakken. Ik zag ook nog een heremietenkreeftje, dat zich in een tweedehands slakkenhuisje had verschanst. Dit was een mooie afsluiting van onze vakantie, heerlijk!
Ton en Irma hebben ons naar de bus in Finisterre gebracht en uitgezwaaid. De rit in de bus naar Santiago de Compostela was erg mooi en ging 2 uur lang langs de kust naar beneden. Dat zorgde voor het nodige bochtenwerk, veel remmen en optrekken. Ondanks de gemberpilletjes die Pieter-Bas en ik hadden genomen, werden daar wel wat misselijk van. We waren dus blij in Santiago de Compostela aan te komen en weer een stukje te kunnen lopen.
Als avondeten hebben we lekkere tapas gegeten bij hetzelfde tentje waar we eerder deze week ook al zo lekker hebben gesmuld. Even daarvoor konden we de verleiding niet weerstaan en hebben we toch nog wat souveniertjes gekocht, Pieter-Bas een sleutelhanger en ik een rood spaghettihemdje.
En nu zitten/liggen we in ons tweepersoons kamertje in de trein naar Madrid. Morgenochtend worden we door Johan en Monica opgepikt. We hebben een echte Santiagotaart voor ze meegenomen. Heerlijk bij een kopje koffie op de vroege morgen. Ik ga ook maar eens slapen in deze wiebeltrein, zoals Pieter-Bas ook al doet.
Madrid – Huizen, 15 september 2007
In de trein was er geen sprake van in slaap gewiegd worden, het was meer in slaap geschud worden! Toch hebben we allebei wel een paar uurtjes kunnen slapen. Ik vond het wel een aparte manier van reizen. Pieter-Bas had de wekker gezet op 6.30 uur, zodat we ruim voor aankomst in Madrid Chamartin rustig wakker konden worden. Aan ons eigen wasbakje konden we ons even lekker opfrissen en na een klein ontbijtje van een meegebracht broodje waren we er helemaal klaar voor. Ongeveer een half uur voor aankomst werden we door een medewerker van de trein ‘wakker' gebeld, wat we dus al waren. Wel handig, voor degene die geen wekker hadden gezet.
Johan stond ons, met verwilderde haardos, op het perron al op te wachten. Met de auto zijn we naar het appartement van Johan en Monica gebracht, waar we rustig een bakje koffie hebben gedronken met een stukje van onze meegebrachte taart. Nadat ook Monica wakker was en Johan nog had gedoucht zijn we het centrum van Madrid ingegaan.
Als een ware gids heeft Johan ons de highlights van de stad laten zien. Tussendoor hebben we ook nog twee keer gegeten. Het laatste tentje, casa Alberto, waar ze Vermouth van het vat schenken, schijnt een bekende gelegenheid te zijn. We hebben er heerlijke raciones van het een en ander opgegeten. Met een volle maag hebben we nog wat rondgewandeld. Om ongeveer 17.00 uur zijn we weer naar het appartement van Johan en Monica gegaan. Daar hadden we nog even de tijd om uit te puffen, voor ons vertrek naar het vliegveld.
Johan en Monica hebben ons met de auto naar het vliegveld gebracht, waar we ondanks een ommetje door een verkeerde afslag op tijd aankwamen. Bij het inchecken waren we vergeten om een plaats bij de nooduitgang voor extra beenruimte te vragen en zaten we op de een na achterste rij in het vliegtuig. Het was zo rustig in het vliegtuig dat we na het opstijgen toch nog van plaats konden wisselen. Wel zo prettig voor Pieter-Bas, die de heenweg ook al opgevouwen had gezeten.
Na een rustige vlucht kwamen we iets voor 24.00 uur op Schiphol aan. Daar stond Martijn ons al op te wachten om ons thuis te brengen. Om 1.00 uur konden we met een voldaan gevoel over onze vakantie in ons bed kruipen, waarin we als een blok hebben geslapen. Het zit erop, we zijn weer thuis!